Portal Orzeczeń Sądu Apelacyjnego w Gdańsku

Formularz UK 2

Sygnatura akt

II AKa 234/24

Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników:

1

1.  CZĘŚĆ WSTĘPNA

1.1.1. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji

wyrok Sądu Okręgowego w Gdańsku z 21 grudnia 2023 r., sygn. akt XIV K 154/21 (osk. J. Ż. (1) i 2 in.)

1.1.2. Podmiot wnoszący apelację

☐ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego

☐ oskarżyciel posiłkowy

☐ oskarżyciel prywatny

☒ obrońca

☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego

☐ inny

1.1.3. Granice zaskarżenia

1.1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

☒ na korzyść

☐ na niekorzyść

☒ w całości

☐ w części

☐

co do winy

☐

co do kary

☐

co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

1.1.3.2. Podniesione zarzuty

Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

☐

art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

☐

art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany
w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

☒

art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

☒

art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,
jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

☐

art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

☐

art. 439 k.p.k.

☐

brak zarzutów

1.1.4. Wnioski

☒

uchylenie

☒

zmiana

2.  Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy

1.2.1. Ustalenie faktów

1.2.1.1. Fakty uznane za udowodnione

Lp.

Oskarżony

Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

Dowód

Numer karty

1.2.1.2. Fakty uznane za nieudowodnione

Lp.

Oskarżony

Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

Dowód

Numer karty

1.2.2. Ocena dowodów

1.2.2.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów

Lp. faktu z pkt 2.1.1

Dowód

Zwięźle o powodach uznania dowodu

1.2.2.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów
(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów)

Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2

Dowód

Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu

3.  STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków

Lp.

Zarzut

1) obraza przepisów postępowania – art. 7 kpk w zw. z art. 410 kpk, poprzez dowolną, a nie swobodną ocenę materiału dowodowego, polegającą na nieobiektywnym uznaniu winy oskarżonego J. Ż. (1), w przypadku, kiedy oskarżonemu nie można przypisać jakiejkolwiek formy umyślności w działaniu, albowiem – jak wynika ze zgromadzonych dowodów – oskarżony nie przeszedł żadnego szkolenia w zakresie realizacji obowiązków wynikających np. z art. 89 ustawy Prawo zamówień publicznych, nie został nigdy zapoznany z „Regulaminem udzielania zamówień publicznych na roboty budowlane, usługi dostawy oraz pracy Komisji Przetargowej” nr ewidencyjny (...) z 19.01.2015r., jak i nie działał w celu osiągnięcia korzyści majątkowej przez(...), lecz działał z należytą starannością;

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

2) obraza przepisów postępowania – art. 7 kpk w zw. z art. 410 kpk, poprzez dowolną, sprzeczną z zebranym materiałem dowodowym ocenę dowodów w sprawie, polegającą na uznaniu, że ocena dokumentów dostarczonych przez (...) ze S. (1) jest nieprawidłowa, albowiem sprzeczna z wymaganiami SIWZ, kiedy w rzeczywistości oferta i dostarczone dokumenty spełniały wszystkie wymagania wynikające z SIWZ, jak i że oskarżonemu można przypisać jakąkolwiek formę zamiaru popełnienia przestępstwa z art. 231 §2 kk;

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

3) obraza przepisów postępowania – art. 7 kpk w zw. z art. 410 kpk, poprzez dowolną, a nie swobodną ocenę materiału dowodowego, polegającą na błędnym przyjęciu, że oskarżonemu można przypisać odpowiedzialność za popełnienie przestępstwa, gdy ze zgromadzonych dowodów wynika, że oskarżony dochował należytej staranności na każdym etapie realizacji przedmiotowej inwestycji, nie przygotowywał Specyfikacji Istotnych Warunków Zamówienia, składał zastrzeżenia co do części dostarczonych mebli, sprawdzał jakość dostarczonego sprzętu kwaterunkowego w dniu odbioru, odbiór techniczny odbył się na polecenie przełożonego oskarżonego w warunkach magazynowych, zaś oskarżony nie miał wiedzy specjalistycznej z zakresu techniki meblarskiej;

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

4) obraza przepisów postępowania – art. 7 kpk w zw. z art. 410 kpk, poprzez dowolną, a nie swobodną ocenę zeznań świadków: W. O., I. D., A. R. i pracownic Sekcji Zamówień: R. M., I. K., I. Ś., jak i wyjaśnień oskarżonej M. J. (1) i błędne uznanie, że oskarżony sporządził dokumentację przetargową, tj. SIWZ i OPZ, jak i że był odpowiedzialny za wprowadzenie zmian w OPZ;

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

5) błąd w ustaleniach faktycznych – przyjęcie, że:

- oskarżony działał w celu osiągnięcia korzyści majątkowej,

- oskarżony działał ze z góry powziętym zamiarem,

- (...) w G. (1)doznał szkody w wysokości 62.746,75 zł,

- oferta i dokumenty dostarczone przez PPHU (...)jest niezgodna z art. 89 ust. 1 pkt 2 Prawo Zamówień Publicznych,

- J. Ż. (1) opracowywał dokumentację do postępowania przetargowego (SIWZ),

- J. Ż. (1) był kierownikiem samodzielnej sekcji sprzętu kwaterunkowego,

- J. Ż. (1) napisał, że nie ma żadnych uwag do oferty (...);

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

Niniejsze uzasadnienie dotyczy wyłącznie apelacji wniesionej przez obrońcę oskarżonego J. Ż. (1) , ponieważ tylko ten oskarżony złożył wniosek o sporządzenie i doręczenie pisemnego uzasadnienia wyroku Sądu Apelacyjnego; w przypadku pozostałych oskarżonych odstąpiono od uzasadniania wyroku – zgodnie z dyspozycją art. 423 §1a kpk.

Ad. 1

Zarzut jest bezzasadny.

Sąd Okręgowy, opierając się na prawidłowo zgromadzonych i ocenionych dowodach, słusznie ustalił, że oskarżony J. Ż. (1) – jako Kierownik Sekcji Sprzętu Kwaterunkowego, był jedyną w zasadzie osobą zatrudnioną w (...) w G. (1)(dalej: (...)) obeznaną i kompetentną w zakresie dostaw wyposażenia kwaterunkowego, w tym głównie mebli. Wynika to już z samej funkcji pełnionej przez niego w jednostce, z nazwy owej sekcji i wykonywanych przez nią zadań, a także indywidulanego zakresu obowiązków przypisanego do tego stanowiska. Co istotne, oskarżony J. Ż. (1)był nie tylko kierownikiem tej sekcji, ale głównym jej pracownikiem merytorycznym, gdyż zatrudniona tam także A. R.(referent) zajmowała się czynnościami raczej pomocniczymi, biurowymi, zlecanymi jej na bieżąco przez przełożonego. Wnioski takie wypływają nie tylko z zakresu czynności J. Ż. (1), ale także z zeznań świadków A. R., W. O. i szefa wydziału, do którego należała wspominana sekcja – świadka L. D. (1).

Nie ma racji skarżący twierdząc, że oskarżonemu Ż. (1)nie można przypisać umyślności w działaniu, gdyż nie przeszedł on szkolenia z realizacji zamówień publicznych, a także nie został zapoznany z treścią „Regulaminu udzielania zamówień publicznych na roboty budowlane, usługi dostawy oraz pracy Komisji Przetargowej” z 19.01.2015r. (str. 7 apelacji).

Oskarżony J. Ż. (1) pracował na określonym stanowisku, posiadając zakres swoich obowiązków, z którymi został pisemnie zapoznany przy obejmowaniu stanowiska kierowniczego w (...) (2.01.2013r. – k. 685); był fachowcem od dostaw mebli, prowadził nawet szkolenia dla innych pracowników z zakresu odbioru zamówionych przez wojsko mebli. Nikt nie wymagał od niego szczegółowej znajomości przepisów ustawy Prawo o zamówieniach publicznych, gdyż nie posiada on wykształcenia prawniczego (lub zbliżonego), zaś w jednostce funkcjonowała Sekcja Zamówień Publicznych, której zadania skupiały się wokół zgodnego z przepisami przeprowadzania procesów przetargowych. Tak też – zgodnie ze stosownym regulaminem wewnętrznych - kształtowany był skład komisji przetargowych w (...), aby znalazły się tam zarówno osoby odpowiedzialne za prawidłowy przebieg przetargu, jak i pracownicy wydziałów merytorycznych, którzy byli specjalistami w dziedzinie, której dotyczy konkretne zamówienie. Jest to całkiem logiczne, gdyż zapewnia odpowiedni podział i koordynację działań, aby zamawiający nie poniósł szkody podczas realizacji zamówienia. Zgodnie z tym właśnie kluczem oskarżony J. Ż. (1) znalazł się w składzie omawianej obecnie Komisji przetargowej, co wiązało się z realizacją określonych, znanych mu od dawna zadań.

Warto w tym miejscu podkreślić, że nie był to ani pierwszy, ani ostatni przetarg w (...), w którym w tej roli wystąpił oskarżony J. Ż. (1); z zeznań świadka L. D. (1) wynika, że J. Ż. (1) występował w kilku przetargach związanych z meblami rocznie (k. 2206). W tej sytuacji dość naiwnie brzmią twierdzenia obrońcy, jakoby oskarżony nie znał zakresu swoich obowiązków, czy procedur obowiązujących przy pracach Komisji przetargowej, które od dawna, przy wielu już poprzednich przetargach, konsekwentnie realizował. Były to czynności schematyczne, rutynowe, powtarzalne, różnicowane jedynie przedmiotem zamówienia.

Żadne przepisy prawa nie obligowały pracodawcy do przeprowadzania dodatkowego szkolenia oskarżonego Ż. (1) w zakresie procedur przetargowych, zważywszy na zajmowane przez niego stanowisko. Jeżeli oskarżony natomiast nie czuł się na siłach, by realizować przydzielone mu zadania, winien wystąpić w tej sprawie do swoich przełożonych, zaś w skrajnym przypadku – zrezygnować z tego rodzaju stanowiska. W toku postępowania nie ustalono, by kroki takie oskarżony J. Ż. (1)kiedykolwiek podejmował.

Odnośnie natomiast znajomości przez oskarżonego przywołanego wyżej regulaminu, to z prawidłowych ustaleń Sądu I instancji wynika, że – pomimo braku dokumentu potwierdzającego formalne zapoznanie – oskarżony znał i w praktyce realizował jego zapisy w swej codziennej pracy w (...). Z pewnością nie było tak, jak sugeruje obrońca, że z dokumentem tym zapoznał się dopiero przeglądając akta sprawy (str. 7 apelacji). Z zeznań świadka L. D. (1) wynika bowiem, że ów regulamin był dostępny w wydziale, każdy sam się z nim zapoznawał, gdyż taki był obowiązek pracowników wydziału, a nadto był to podstawowy dokument pracy Komisji Przetargowej, do którego wszyscy sięgali w przypadku pojawienia się wątpliwości w trakcie przetargu; również J. Ż. (1) znał ten regulamin i na co dzień z niego korzystał (k. 2204-2206). Podobnie zeznał świadek W. O., pracujący w tym samym wydziale, potwierdzając, że oczywiście wiedział o tym regulaminie, a stosowne polecenie dotyczące obowiązku zapoznania się z nim przez pracowników, w tym J. Ż. (1), wydał szef (k. 2209-2212).

Nietrafne są także argumenty skarżącego, jakoby – w wyniku wadliwej oceny dowodów - błędne było ustalenie Sądu Okręgowego, że oskarżony Ż. (1) działał w celu osiągnięcia korzyści majątkowej przez (...), gdyż swoje zadania wykonywał on z należytą starannością.

Sąd Okręgowy – opierając się tu głównie na opinii biegłego - prawidłowo ustalił, że na skutek określonych działań lub zaniechań oskarżonego J. Ż. (1), kwalifikowanych jako niedopełnienie obowiązków, a zatem postępowania w sposób sprzeczny z nałożonymi na niego obwiązkami pracowniczymi (zarówno na etapie przetargowym, jak i podczas odbioru mebli), zamawiający otrzymał produkt o niższej wartości w stosunku do uiszczonej ceny, ponosząc wymierną szkodę finansową. Szkoda ta ma z kolei odbicie w korzyści majątkowej osiągniętej równolegle przez oferenta ((...)), która sprowadza się na uzyskaniu pełnej zapłaty za towar nie do końca odpowiadający treści umowy, posiadający pewne braki w zakresie jakości użytych materiałów i funkcjonalności założonych rozwiązań, pozyskany więc niższym kosztem i nakładem środków, niż musiałoby to mieć miejsce przy produkcie pełnowartościowym. Dotyczy to także zmniejszonych wymiarów mebli, co generowało konkretne oszczędności, o których mówił w swych zeznaniach świadek M. M. (minimalizacja odpadów produkcyjnych). Nie chodzi tu bynajmniej o grubość powłoki płyt meblowych (HPL), gdyż ta okazała się ostatecznie zgodna z łączącą strony umową, lecz o inne wady mebli wskazane w treści opinii biegłego rzeczoznawcy, przyjęte do ustaleń faktycznych sprawy.

Ad. 2

Zarzut jest bezzasadny.

Sąd Okręgowy prawidłowo ocenił uchybienia oskarżonego J. Ż. (1) podczas weryfikacji przez niego ofert złożonych w ramach przetargu nr (...), a zwłaszcza dokumentów dostarczonych przez firmę A. S. (1). Wbrew twierdzeniom obrońcy, nie spełniały one wymagań wynikających ze Specyfikacji Istotnych Warunków Zamówienia (dalej: SIWZ), w tym Opisów Przedmiotu Zamówienia (dalej: OPZ).

Dotyczy to nie tylko tapicerki foteli (załączniki nr 2 i 4), ale także grubości laminatu płyt meblowych, gdyż zgodnie z zapisami w SIWZ (rozdział VIII, pkt 4 – k. 99), późniejsze modyfikacje opisu przedmiotów zamówienia (w tym w odpowiedzi na zapytania oferentów) są wiążące w toku dalszej procedury i wypierają postanowienia dotychczasowe. W tej sytuacji, za wymagania wynikające z SIWZ uznawać należy te parametry, które zostały podane również w formie zmienionej. Oskarżony odpowiadał za weryfikację tej oferty, co powinno skutkować jej odrzuceniem przez Komisję Przetargową już na wstępnym etapie, jako nie spełniającej wymogów formalnych i merytorycznych (brak prawidłowego atestu, atest na inną tkaninę niż w OPZ, nieprawidłowa grubość laminatu, brak atestu na skórę naturalną). Oskarżony przygotował jednak pisemne stanowisko, wysłane następnie z wydziału do Kierownika Sekcji Zamówień Publicznych (...) (podpisane przez przełożonego – L. D. (1)), w którym ofertę tę uznał za w pełni zgodną z wymaganiami określonymi przez zamawiającego („bez uwag” – k. 2176, 2174-2175), mimo, że sam wcześniej formułował oficjalne stanowisko zamawiającego odnośnie zmiany grubości laminatu z 0,35 mm na 0,8 mm (k. 2195), a oferta (...)przewidywała cieńszy laminat, tzn. w pierwotnej wersji.

Bezzasadnie skarżący twierdzi, że to W. O.odpowiada za informację przekazaną Komisji Przetargowej, w której uznano, że oferta (...)jest prawidłowa i zgodna z SIWZ. W istocie pismo to faktycznie fizycznie sporządził W. O., a podpisał L. D. (1), co wynika z treści tego dokumentu (k. 2175), jednakże stanowisko merytoryczne, będące podstawą owej informacji, przygotował i przekazał oskarżony J. Ż. (1), co wynika wprost z zeznań świadka L. D. (1) (k. 2202-2208). Świadek ten podał, że po otwarciu ofert ich weryfikacją zajmował się J. Ż. (1), gdyż był w tym zakresie specjalistą, a następnie sporządzany był protokół, który stworzył co prawda W. O., ale na podstawie dokumentów przedstawionych przez J. Ż. (1). Potwierdzeniem tych zeznań jest skan rękopisu z 1.04.2015r., autorstwa J. Ż. (1) (k. 2176), którego zapisy zostały wprost przeniesione do treści oficjalnego pisma – z tej samej daty - wysłanego do Kierownika Sekcji Zamówień Publicznych (k. 2174-2175). Także świadek W. O. potwierdził, że oferty sprawdzał razem z J. Ż. (1) (k. 2208-2209). Nie mają żadnego zakotwiczenia w materiale dowodowym sprawy twierdzenia skarżącego, że ów brudnopis napisany i podpisany przez oskarżonego J. Ż. (1) miał być potrzebny do innych rzekomo celów, niż wyżej to opisano (str. 6 apelacji). Teza ta jest nielogiczna, sprzeczna z zaprezentowaną wyżej chronologią zdarzeń, a nadto stoi w opozycji do zeznań świadków W. O. i L. D. (1). Nie było planów zwołania posiedzenia Komisji Przetargowej, na którym oskarżony J. Ż. (1) miałby referować te zagadnienia; Komisja oczekiwała na pisemne stanowisko z wydziału i takie pismo z 1.04.2015r. otrzymała. Gdyby nawet hipotetycznie J. Ż. (1) miał przestawiać swoje stanowisko zawarte w omawianym rękopisie, to i tak odnosiło się ono z pełną aprobatą do kompletności i jakości przedstawionej przez (...) oferty, co nie było zgodne z prawdą. Warto też podkreślić, że w oryginalnej dokumentacji przetargowej oba omawiane tu dokumenty są wyraźnie powiązane, gdyż ręczne zapisy oskarżonego J. Ż. (1)znajdują się na odwrotnej stronie kartki zawierającej treść pisma z 1.04.2015 roku (k. 2v, zał. oznaczonego jako teczka akt (...) – tom II, przechowywanego pod poz. 26).

Sąd odwoławczy nie podziela nadto twierdzeń obrońcy (str. 7-8 apelacji), jakoby OPZ dotyczący krzesła biurowego obrotowego (zał. do SIWZ nr 4 – k.19v) eliminował konieczność dostarczenia przez oferenta certyfikatu na materiał obiciowy tego krzesła. Obowiązek taki wprost wynikał z SIWZ, a w tym przypadku była to tkanina mieszana (95 % wełny i 5 % poliamidu), która musiała spełniać określone parametry, także dotyczące klasy ścieralności (powyżej 200.000 cykli w skali Martinalda). Bezzasadnie skarżący twierdzi, że miała to być tkanina naturalna, skoro w jej składzie znajdowała się domieszka materiału syntetycznego.

Ad. 3

Zarzut nie zasługuje na uwzględnienie.

Jak już wyżej opisano, oskarżony – wbrew twierdzeniom skarżącego – nie dochował należytej staranności podczas wypełniania swoich obowiązków podczas realizacji procedury przetargowej, a wręcz działał w sposób istotnie zagrażający tej procedurze, co skutkowało kolejno:

- brakiem odrzucenia oferty(...), jako nie spełniającej warunków SIWZ,

- brakiem adekwatnej reakcji na słuszne zastrzeżenia innego z oferentów ((...)), skierowane wobec oferty (...),

- podpisaniem wadliwej umowy przez zamawiającego, akceptującej nieprawidłową ofertę i zawierającej nieaktualne załączniki (OPZ), które winny być przez oskarżonego zmienione,

- dostarczeniem i odebraniem wadliwych mebli, niezgodnych częściowo z SIWZ, a częściowo też z zawartą umową, co skutkowało powstaniem szkody majątkowej w mieniu (...).

Na wszystkich tych etapach oskarżony posiadał istotne kompetencje merytoryczne (jako fachowiec od mebli), wynikające nie tylko z jego zakresu obowiązków, ale także z członkostwa w Komisji Przetargowej – w roli przedstawiciela sekcji merytorycznej. To od jego działań i ocen w znacznej mierze zależały kolejne etapy postępowania przetargowego, gdyż jako jedyny posiadał odpowiednie kompetencje odnośnie weryfikacji przedmiotu zamówienia. Na jego opiniach bazowały inne osoby oraz sama Komisja Przetargowa, zakładając racjonalnie, że wykonuje on swoje zadania w sposób prawidłowy i rzetelny.

Bez istotnego znaczenia pozostają sugestie skarżącego (str. 5 apelacji), że oskarżony J. Ż. (1) nie przygotowywał SIWZ, gdyż zajmowała się tym Sekcja Zamówień Publicznych. Procedura ta wynika wszak z treści Regulaminu udzielania zamówień publicznych obowiązującego w (...) (k. 625). W skład tego dokumenty wchodziły natomiast OPZ dotyczące poszczególnych zamawianych przez (...) przedmiotów, które oskarżony ten niewątpliwie sporządził (pkt 1 wniosku – k. 82), a które miał obowiązek modyfikować w trakcie procedury przetargowej (jeżeli zajdzie taka konieczność). Omawiany w niniejszej sprawie problem nie dotyczy prawidłowości samej procedury przeprowadzenia przetargu opisanej w SIWZ (rozumianej jako pewna sekwencja standaryzowanych czynności), a niezgodności dostarczonych mebli z wymaganiami opisanymi właśnie w OPZ.

Podobnie nie ma znaczenia dla rozstrzygnięcia w sprawie fakt (nie kwestionowany), że oskarżony J. Ż. (1) nie przyjął podczas odbioru części dostarczonych do (...) przez (...) mebli („kilku samochodów z meblami” – str. 7 apelacji), co skutkowało ponowną dostawą mebli, ale już naprawionych. Z zeznań świadka L. D. (1) wynika bowiem, że chodziło w tych przypadkach o meble uszkodzone (k. 2202-2203), a nie o takie, które byłyby niezgodne z oczekiwaniami zamawiającego opisanymi w OPZ lub w treści umowy. Omawiane działania oskarżonego nie dotyczą stawianych mu w sprawie zarzutów, gdyż w miejsce mebli uszkodzonych dostawca dostarczył nowe, ale równie niezgodne z wymogami zamówienia i umowy, jak poprzednie. Oczywistym jest, że opisane działania oskarżony musiał podejmować, gdyż fizyczne uszkodzenie mebli zostałoby niewątpliwie dość szybko zauważone podczas ich użytkowania i skutkowałoby reklamacjami.

Nie ma racji obrońca wywodząc, że oskarżony J. Ż. (1) odpowiednio sprawdzał zamówione meble podczas dokonywania ich odbioru pod kątem ich jakości. Gdyby tak się stało, nie powinny zostać one przyjęte bez zastrzeżeń. Zarówno z treści protokołu pokontrolnego wewnętrznej komisji powołanej przez szefa (...), jak i z opinii biegłego wydanej w toku postępowania karnego wynika, że meble odebrane przez oskarżonego nie odpowiadały opisom i parametrom zawartym w OPZ, stanowiących załącznik do umowy. Oskarżony dysponował odpowiednią wiedzą i doświadczeniem, aby sprawdzić i zweryfikować parametry, które sam opisał wcześniej, przygotowując poszczególne OPZ. Co istotne, meble te były powtarzalne, występowały w wielu identycznych egzemplarzach, a zatem dokładne sprawdzenie jednej ze sztuk z danego rodzaju pozwoliłoby na wychwycenie braków. Do zmierzenia długości mebla (zaniżonej o ok. 0,5 cm) nie było potrzeby użycia specjalistycznych narzędzi, którymi oskarżony nie dysponował; wewnętrzna komisja (...), składająca się z osób o zdecydowanie niższych kompetencjach w omawianym temacie, swoje ustalenia poczyniła przy użyciu standardowej, zwijanej miarki metalowej.

Działań oskarżonego nie tłumaczy z pewnością fakt, że wykonywał on polecenie przełożonego (odbiór mebli), czy też nie posiadał odpowiednich narzędzi pomiarowych do rzetelnego odebrania mebli. Zdając sobie z pewnością sprawę z wartości zamówienia i wagi podejmowanych (samodzielnie de facto) czynności, powinien był tak zorganizować sobie pracę, aby powierzone mu zadania wykonać prawidłowo i odpowiedzialnie. Miał zatem możliwość wystąpienia o odpowiednie narzędzia potrzebne mu do pracy (np. urządzenia pomiarowe), a nawet odmówić dokonania odbioru – jeżeli by uznał, że nie jest w stanie przeprowadzić go w sposób rzetelny. Oskarżony J. Ż. (1)kroków takich nie podjął, biorąc na siebie pełną odpowiedzialność za wykonywane czynności. Niczego w ocenie tej nie zmienia bezsporny, podnoszony przez obrońcę fakt (str. 8 apelacji), że na skutek opóźnienia w remoncie budynku wojskowego nr (...), meble te zostały złożone tymczasowe w innym pomieszczeniu (magazynie, garażu) położonym w S. (2). To oskarżony decydował, czy warunki te pozwalają mu na wykonanie nałożonych na niego obowiązków, gdyż to on ponosił za to zadanie osobistą odpowiedzialność. Nawet „piętrowanie” sprzętu nie jest tu wystarczającym argumentem, skoro przed zastosowaniem tej formy składowania powinny zostać one odpowiednio sprawdzone i ocenione podczas procedury odbioru. Oczywistym jest wszak, że późniejszy dostęp do tak ułożonych mebli jest już znacznie utrudniony.

Odpowiedzialności oskarżonego w omawianym zakresie nie wyłącza także okoliczność, że inna osoba, która miała uczestniczyć z nim w odbiorze mebli, nie brała ostatecznie w tym udziału (str. 9 apelacji). Niezależnie od przyczyn takiego stanu rzeczy i reakcji przełożonych, to oskarżony był w (...) specjalistą od odbioru mebli, znał najlepiej ich założone parametry techniczne (z racji tworzenia OPZ i udziału w pracach Komisji Przetargowej), zaś w zaistniałej sytuacji przystąpił jednak do odbioru mebli, a zatem uznał, że może i jest w stanie uczynić to prawidłowo. Jak wynika z argumentów skarżącego, oskarżony w tych warunkach skupiał się bardziej na tym, w jaki sposób układać meble w magazynie, niż na merytorycznej ocenie ich jakości i zgodności z umową.

Wyżej już uzasadniono, z jakich powodów niezasadne są – w obliczu zarzutów stawianych oskarżonemu - tezy skarżącego, jakoby oskarżonyŻ. (1) „nie miał wiedzy specjalistycznej z zakresu techniki meblarskiej” i nie przechodził żadnych szkoleń z zamówień publicznych (str. 7 apelacji). Powtórzyć zatem wypada, że był on jedynym specjalistą od zamówień mebli w (...) w G. (1), taki pakiet zadań przyjął do realizacji podpisując zakres swoich obowiązków, miał wieloletnie doświadczenie związane z realizacją przetargów i odbiorem mebli w (...), prowadził szkolenia dla innych pracowników jednostki, którzy mieli samodzielnie przyjmować zamówione meble podczas innych przetargów. Podobnie o oskarżonym wypowiedzieli się także świadkowie L. D. (1) (k. 502-505) i W. O. (k. 2208-2212), którzy pracowali z nim w tym samym wydziale.

Bezzasadnie autor apelacji odnosi się do sprawdzenia przez oskarżonego krzeseł biurowych (zał. nr 4) w warunkach odbioru towaru w magazynie, tj. wywodzi, że oskarżony poprzez dotyk nie był w stanie zbadać składu jakościowego tej tkaniny (str. 10-11 apelacji). Oczywistym jest przecież, że dostarczenie tych krzeseł było jedynie konsekwencją zaaprobowania wadliwej oferty przetargowej, w której skład ten był w 100 % syntetyczny, a co oskarżony J. Ż. (1) winien był ocenić na wcześniejszym etapie postępowania przetargowego (w ramach merytorycznej oceny złożonych ofert). Odbierając przedmiotowe krzesła oskarżony powinien już przewidywać, że nie odpowiadają one treści umowy (tam załącznikiem był OPZ z ujęciem mieszanego składu tapicerki), gdyż oferent proponował wcześniej obicie wyłącznie syntetyczne, a jego oferta nie została z tego powodu odrzucona.

Ad. 4

Zarzut nie jest zasadny.

Na podstawie zebranych dowodów, w tym dokumentacji przetargowej oraz zeznań pracowników (...), jak i wyjaśnień oskarżonej M. J. (1), ocenionych w sposób przewidziany dyspozycją art. 7 kpk, Sąd Okręgowy prawidłowo ustalił rolę oskarżonego J. Ż. (1) w ramach omawianej tu procedury przetargowej.

Jako pracownik komórki merytorycznej, oskarżony ten przygotował wniosek do Sekcji Zamówień Publicznych o ogłoszenie procedury przetargowej w ramach zamówienia publicznego o numerze (...) (k. 82-92). Dokument ten formalnie podpisał jego przełożony (szef wydziału –L. D. (1)), jednak merytorycznie został on przygotowany i opracowany właśnie przez J. Ż. (1), co wynika z zeznań świadka W. O. (k. 2032, 2208-2209). W treści tego wniosku znajduje się nadto zapis, że wartość zamówienia ustalił J. Ż. (1)(pkt 13 – k. 83, k. 92), który też przygotował opis sposobu dokonywania oceny spełnienia warunków udziału w postępowaniu (pkt 16 i 19 – k. 84, 85); w pkt 2 wniosku znalazł się również zapis, że za przygotowanie OPZ odpowiada J. Ż. (1) (k. 82). Następnie oskarżony J. Ż. (1), jako jedyny specjalista od mebli w (...), zgodnie z przywołanym wyżej zapisem zawartym we wniosku, przygotował OPZ do każdego zamawianego elementu, co wynika zarówno z zeznań świadka L. D. (1)(k. 502-505), świadka W. O. (k. 2208-2210), jak i z podpisu oskarżonego pod SIWZ, obok podpisu Kierownika Sekcji Zamówień Publicznych (k. 104); załącznikiem nr 7 do tego dokumentu były OPZ poszczególnych mebli, a nie sposób twierdzić, że tak specjalistyczną, techniczną dokumentację miałaby przygotować M. J. (1), Kierownik Sekcji Zamówień Publicznych, nie posiadająca wiedzy w tym temacie. Jako osoba odpowiedzialna za treść, poprawność i aktualność OPZ, oskarżony J. Ż. (1) – jak trafnie przyjął Sąd Okręgowy – był także odpowiedzialny za ewentualne zmiany, które należało wprowadzać w OPZ w toku trwania procedury przetargowej. Jest o tyle logiczne, że to często właśnie na skutek zapytań oferentów i udzielanych im następnie przez sekcję merytoryczną odpowiedzi, formalnie jedynie wysyłanych przez Sekcję Zamówień Publicznych, zachodziła konieczność zmian w OPZ (jak np. w przypadku grubości laminatu), o czym wiedzę miał właśnie oskarżony, specjalista od mebli i autor OPZ, a zatem to on winien wprowadzać tu stosowne korekty. Procedurę tę potwierdzili liczni pracownicy (...) występujący w niniejszej sprawie, m.in. oskarżona M. J. (1), świadek W. O. (k. 2208-2215), świadek L. D. (1) (k. 502-505). Słusznie bowiem podkreślono w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, że nie każde zapytanie oferenta i udzielona mu odpowiedź, nawet jeżeli dotyczyła zagadnień merytorycznych a nie formalnych, musiały generować konieczność wprowadzenia zmian do OPZ. Tylko osoba dysponującą wiedzą fachową w zakresie przedmiotu zamówienia (mebli), a tym bardziej wcześniej przygotowująca dokumentację przetargową, była w stanie to ocenić i podjąć adekwatne działania; w tym też celu tego rodzaju osoba była zawsze powoływana do składu Komisji Przetargowej. W omawianym przypadku osobą taką był właśnie oskarżony J. Ż. (1).

Tym samym nietrafne są twierdzenia obrońcy (str. 5 apelacji), jakoby to A. R. „wykonała” OPZ do omawianego przetargu, a nie oskarżony J. Ż. (1), co jeszcze rzekomo miała ona potwierdzić w swych zeznaniach. Tymczasem świadek ta zeznała, że wykonywała jedynie polecenia swojego przełożonego – J. Ż. (1), który w całości przekazywał jej, jakiego rodzaju meble mają zostać umieszczone i opisane w dokumentacji przetargowej (k. 2252-2255). Naiwnością byłoby przyjmować, że A. R., będąc referentem w sekcji zarządzanej przez oskarżonegoŻ. (1), nie mając jakiegokolwiek fachowego przygotowania w zakresie mebli, miałaby decydować o kształcie tak istotnych dokumentów przetargowych. Zgodzić się można jedynie z obrońcą co do tego, że owo „wykonanie” polegało na zapisaniu w formie dokumentu danych przekazanych A. R.przez J. Ż. (1); w istocie było to przepisanie. W niczym nie zmienia to więc ustaleń Sądu I instancji, że to J. Ż. (1) odpowiadał merytorycznie za przygotowanie OPZ, które następnie stały się częścią SIWZ, podpisanej wspólnie przez oskarżonego Ż. (1)i oskarżoną M. J. (1), jako kierownika Sekcji Zamówień Publicznych.

Nie jest też prawdą, że tezy skarżącego miał potwierdzić w swych zeznaniach świadek W. O. (str. 6 apelacji). W rzeczywistości świadek ten zeznał jedynie, że wycenę i opis „przygotowywała” A. R., co – w oparciu o opisane wyżej zeznania świadka A. R. (k. 2252) – należy postrzegać wyłącznie w kategoriach czysto technicznych, natomiast w dalszych swych wywodach W. O. stwierdził, że zmiany w OPZ przygotowywał wydział merytoryczny, a konkretnie - pochodzący z tej jednostki członek Komisji Przetargowej, którym w tym przypadku był oskarżony J. Ż. (1) (k. 2208-2209). Ostatecznie jedynie wycenę poszczególnych przedmiotów zamówienia przygotowała wstępnie referent A. R., posługując się danymi z Internetu, co potwierdziła w treści swych zeznań (k. 2252-2253); na kolejnym etapie wyceny te weryfikował oskarżony J. Ż. (1), co skutkowało podpisaniem przez niego oficjalnego dokumentu przetargowego zatytułowanego „Wycena inwestorska” (k. 92).

Podobnie ocenić należy twierdzenia skarżącego, jakoby wniosek o wszczęcie postępowania przetargowego oraz kryteria oceny ofert sporządził W. O.(str. 5 apelacji); w domyśle – nie obciąża to oskarżonego J. Ż. (1). Także i w tej sytuacji W. O. – co wynika z jego zeznań - jedynie formalnie sporządził odpowiedni wniosek, który został stworzony na podstawie dokumentów otrzymanych przez niego z sekcji kierowanej przez oskarżonego J. Ż. (1) (k. 2208). W. O.był bowiem odpowiedzialny w wydziale za formułowanie pism wysyłanych do innych wydziałów i sekcji. O tym, że to oskarżony J. Ż. (1) zajmował się przygotowywaniem dokumentacji do tego przetargu zeznał też wprost jego przełożony, świadek L. D. (1), który podpisał wniosek o wszczęcie procedury przetargowej nr (...) (k. 503). Potwierdzeniem tych zeznań jest nadto fakt, że to oskarżony J. Ż. (1)podpisał w imieniu kierownictwa wydziału merytorycznego Kartę Uzgodnień dot. tego przetargu (k. 31, zał. oznaczonego jako teczka akt (...) – tom I, przechowywanego pod poz. 25). Jeżeli zaś chodzi o kryteria oceny ofert, to autorstwo oskarżonego wynika tu wprost z treści wniosku do Sekcji Zamówień Publicznych (k. 84 i 85), co zostało już wyżej omówione.

Powyższe wywody odnieść należy do dalszej argumentacji skarżącego, w której wskazuje on, że to A. R. napisała pismo stanowiące odpowiedź wydziału z 24.03.2015r. w sprawie zmiany grubości laminatu (k. 2195), a podpisał je L. D. (1) (str. 6 apelacji).

Trzeba mieć tu na uwadze, że pismo to – adresowane do Kierownika Sekcji Zamówień Publicznych(...)- powiela notatka służbowa tej samej treści, sporządzona, w tej samej dacie, tym razem przez A. R. (1) (k. 114, załącznika „Teczka akt (...) tom I”, przechowywanego pod pozycją 25). Pisma te podpisywał zatem z urzędu szef wydziału, a sporządzały osoby wykonujące funkcje pomocnicze. Z zeznań świadka L. D. (1)wynika jasno, że to oskarżony J. Ż. (1) odpowiadał za ocenę zastrzeżeń i pytań do ofert, po czym przekazywał swoje stanowisko W. O. celem dalszego procedowania (k. 2202-2208); oskarżony ten zajmował się dokumentacją dotyczącą przedmiotu przetargu (k. 502-505). Również świadek A. R. nie potwierdziła, aby to ona była odpowiedzialna za merytoryczną odpowiedź udzieloną na skutek powyższego zapytania oferenta, co jest w pełni logiczne, skoro nie była ona specjalistką od mebli (k. 2252-2255). Przerzucanie odpowiedzialności przez skarżącego, za brak zmiany OPZ, na Sekcję Zamówień Publicznych (str. 6 apelacji) nie mogło okazać się skuteczne, gdyż nawet z zeznań świadka W. O. wynika, że sekcja ta odpowiadała wyłącznie za publikację odpowiedzi udzielanych w tym trybie oferentom, przygotowywanych w wydziale merytorycznym, natomiast treść zmiany opisu przedmiotu zamówienia przygotowywał wydział merytoryczny (k. 2209). Tej samej treści wyjaśnienia złożyła w sprawie M. J. (1).

Wbrew odmiennej ocenie autora apelacji, obowiązki szefa wydziału merytorycznego (delegowane w tym przypadku na oskarżonego J. Ż. (1) jako kierownika sekcji) wynikały także z ówczesnego Regulaminu udzielania zamówień publicznych (...), gdzie w rozdziale III, pkt 5 lit. d ujęto: „niedopuszczenie do realizacji umów niezgodnych z przedmiotem zamówienia oraz podejmowanie działań zmierzających do nie powstania takich nieprawidłowości” (k. 622). Brak reakcji w postaci niezbędnej zmiany OPZ prowadzi wprost do zrealizowania się opisanej w tym przepisie, niepożądanej dla zamawiającego sytuacji. Ponadto oczywistym wydaje się, że skoro oskarżony sporządzał samodzielnie OPZ, jako specjalista w tym zakresie, to ta sama wiedza potrzebna była także do modyfikacji przyjętych tam rozwiązań.

Zupełnie bezpodstawnie skarżący kwestionuje ustalenie Sądu Okręgowego, że oskarżony J. Ż. (1) pełnił funkcję kierownika samodzielnej sekcji (str. 5 apelacji). Fakt ten wynika z dokumentacji służbowej oskarżonego oraz ze zgodnych zeznań świadków zeznających na tę okoliczność oraz z wyjaśnień oskarżonej M. J. (1). Odrębności organizacyjnej owej sekcji nie podważa to, że wchodziła ona w skład większej jednostki, tj. Wydziału Gospodarki Sprzętem Infrastruktury. Skarżący nie wykazał przy tym, jakie praktyczne znaczenie w niniejszej sprawie ma kwestia zakresu autonomii działania danej sekcji oraz z jakich przepisów wewnętrznych ma to wynikać. Zakres uprawnień i obowiązków oskarżonego ustalony został w sprawie na podstawie odpowiednich zakresów jego czynności i regulaminów dotyczących przeprowadzania postępowań przetargowych w (...), a nie w oparciu o zaszeregowanie organizacyjne kierowanej przez niego sekcji.

Bezzasadnie skarżący podważa to, że Sąd Okręgowy – czyniąc ustalenia faktyczne w sprawie – wykorzystał w pewnym zakresie zeznania świadków, którzy bezpośrednio nie uczestniczyli w procedurze przetargowej w ramach postępowania o numerze (...), tj. I. K., I. Ś. i R. M.. Dowody te zostały wykorzystane jedynie w celu ustalenia ewentualnej praktyki postępowania, obowiązywania pewnych procedur przetargowych w (...), które miały charakter bardziej uniwersalny, co pozwoliło Sądowi na weryfikację innych dowodów, w tym wyjaśnień oskarżonych.

Obrońca nie wskazał przy tym, o jakie ewentualne wnioski dowodowe oskarżonego J. Ż. (1) chodzi mu w dalszych wywodach apelacji (str. 6); nie przywołał konkretnych postanowień Sądu I instancji o oddaleniu wniosku dowodowego. Można jedynie domniemywać, bazując na literalnym brzmieniu tej wypowiedzi, że przedmiotem uwag są potencjalne wnioski dowodowe, które oskarżony ten chciał dopiero składać, ale zostało mu to rzekomo uniemożliwione. Nie podano jednak żadnych bliższych okoliczności, co uniemożliwia rzeczowe odniesienie się do tej części uwag skarżącego.

Ad. 5

Zarzut ten jest bezzasadny.

Oceniając trafność podniesionej w tym punkcie argumentacji należy odwołać się w całości do przedstawionych wyżej rozważań, gdyż obecnie omawiany zarzut został zdublowany przez skarżącego, co wprost wynika z jego treści, w której obrońca wskazuje, że błędy w ustaleniach faktycznych mają być konsekwencją wytkniętych w poprzednich punktach apelacji uchybień natury procesowej (str. 2 apelacji). W uzasadnieniu wniesionego środka odwoławczego obrońca nie poczynił nawet oddzielnych uwag odnoszących się konkretnie do tego właśnie zarzutu.

Skoro zatem Sąd odwoławczy nie podzielił stanowiska skarżącego co do wcześniejszych zarzutów apelacyjnych, a zatem uznał, że Sąd I instancji prawidłowo ocenił zebrany w sprawie materiał dowodowy, zgodnie z zasadami kodeksowymi (w tym z art. 7 kpk i art. 410 kpk), to konsekwencją takiego stanu rzeczy jest także dalsze przyjęcie, że podnoszone przez obrońcę, rzekome przypadki obrazy prawa procesowego nie mogły generować błędnych ustaleń faktycznych czynionych w toku tego postępowania. Kwestie te stanowiły już przedmiot analizy przedstawionej w poprzednich punktach niniejszego uzasadnienia; obecnie argumentacja ta zostanie jedynie nieco poszerzona i usystematyzowana.

Prawidłowo Sąd Okręgowy ustalił, że oskarżony J. Ż. (1) działał w celu osiągnięcia korzyści majątkowej przez jednego z oferentów, tj. (...). Poprzez swoje nieprawidłowe zachowanie na kolejnych etapach prowadzonego postępowania przetargowego, doprowadził on do sytuacji, w której oferta firmy (...), nie spełniająca kryteriów ustalonych przez zamawiającego w SIWZ, nie została odrzucona na wstępnym etapie weryfikacji formalnej, stała się podstawą zawartej później umowy, zaś realizacja tej umowy – łącznie z wadliwym odbiorem mebli - skutkowała powstaniem po stronie zamawiającego szkody majątkowej, ustalonej w toku postępowania przy pomocy opinii biegłego rzeczoznawcy, wynikającej z różnic (w wartości mebli) pomiędzy produktem, który miał być zamówiony zgodnie z wolą kierownictwa (...), a faktycznie otrzymanym. Okoliczności tej nie zmienia bynajmniej fakt, że meble spełniały swoje podstawowe funkcje użytkowe i były bez uwag i reklamacji użytkowane przez zamawiającego; ich obiektywna wartość była niższa, zamawiający uzyskał produkt tańszy (niższej jakości), płacąc za droższy, a różnicę tę skonsumował oferent. Nawet jeżeli przyjąć, że (...) nie odniosła korzyści na skutek zastosowania laminatu o grubości 0,35 mm, gdyż taki był ostatecznie zapis umowny, to w pozostałym zakresie – ocenianym przez biegłego – doszło do zaniżenia wartości dostarczonych mebli, powodując szkodę w majątku (...).

Działanie oskarżonego ze z góry powziętym zamiarem jest w niniejszej sprawie oczywiste i wynika z ustalonej, dość czytelnej sekwencji wydarzeń. J. Ż. (1) miał przynajmniej kilka okazji, by odstąpić od swojego działania, lecz – pomimo pojawiających się sygnałów – konsekwentnie parł do celu w postaci rozstrzygnięcia omawianego przetargu na rzecz (...). Przypomnieć w tym miejscu wypada, że oskarżony J. Ż. (1):

- nie zmienił OPZ (grubość laminatu) po zapytaniu jednego z oferentów i po udzieleniu w tym zakresie odpowiedzi wszystkim oferentom,

- potwierdził zgodność oferty (...) z SIWZ w korespondencji z Komisją Przetargową, mimo, że zawierała ona braki i odstępstwa od warunków ogłoszonych przez zamawiającego; zgodnie z ust. 16 pkt 2 lit. b Regulaminu Pracy Komisji Przetargowej przedstawiciel sekcji, której dotyczy zamówienie oceniają, czy oferowany przedmiot zamówienia jest zgodny z OPZ i odpowiada wymaganiom określonym przez zamawiającego (k. 628),

- zignorował zastrzeżenia jednego z oferentów ((...)) wysuwane rzeczowo wobec wybranej oferty (...) i wprowadził w błąd członków Komisji Przetargowej co do kompletności i poprawności oferty tego podmiotu (k. 2177),

- dokonał odbioru zamówienia (bez uwag – k. 130-137, 142-143, 147-154), mimo, że dostarczone meble nie tylko odbiegały od warunków przewidzianych w SIWZ, ale nawet w treści umowy, której załącznikami określającymi jakość towaru były OPZ pochodzące z ogłoszenia o przetargu (co wypunktowano w opinii biegłego T. C. – k. 529-568, 584-598, 752, 2424-2432, 2456-2460).

Ta determinacja oskarżonego J. Ż. (1) z pewnością wyklucza ewentualną przypadkowość jego działania, pomyłkę, czy brak należytej uwagi. Były to zachowania celowe, zamierzone, ukierunkowane na określony cel, który finalnie został osiągnięty. Oskarżony zdawał sobie przy tym sprawę z tego, że ustalony w ramach tych procedur podział czynności i zadań powoduje, że jego działania lub zaniechania, podejmowane indywidualnie, nie zostaną najprawdopodobniej wyłapane i skorygowane przez innych pracowników (...), posiadających inne, własne kompetencje.

Nietrafnie skarżący zarzuca Sądowi I instancji poczynienie ustalenia, że (...) dostarczyła ofertę i dokumenty sprzeczne z art. 89 ustawy Prawo zamówień publicznych. W rzeczywistości Sąd ten przyjął, że oskarżony A. S. (1) złożył ofertę niezgodną z SIWZ, a zwłaszcza z OPZ konkretnych przedmiotów zamówienia, w tym po ich aktualizacji na skutek udzielenia odpowiedzi co do wymaganej grubości laminatu HPL. Ustalenie to jest całkiem prawidłowe, co wynika m.in. z opinii biegłego rzeczoznawcy T. Ć..

Jak już wyżej sygnalizowano, rację ma obrońca podnosząc, że oskarżony J. Ż. (1) nie opracowywał SIWZ w ramach omawianego przetargu. Z zebranych dowodów – w tym ze stosownych zapisów Regulaminu udzielania zamówień publicznych - wynika, że dokument ten był opracowywany w Sekcji Zamówień Publicznych. Nie zmienia to jednak faktu, że był on sporządzany w oparciu o wniosek o wszczęcie procedury przetargowej i OPZ, które to dokumenty pochodziły z wydziału merytorycznego, a w badanym przypadku zostały one faktycznie przygotowane (abstrahując od fizycznego napisania i podpisania) właśnie przez oskarżonego J. Ż. (1). Temat ten został już szczegółowo i wyczerpująco omówiony we wcześniejszych fragmentach niniejszego uzasadnienia.

Ustalenie, czy sekcja, którą kierował oskarżony J. Ż. (1) miała status samodzielnej, czy też niesamodzielnej nie ma istotnego znaczenia w realiach niniejszej sprawy. Przedmiotem oceny były bowiem działania podejmowane w toku procedury przetargowej przez tego oskarżonego i inne osoby, na tle obowiązków nałożonych na nie mocą stosownych regulacji wewnętrznych. Nie ulega w sprawie wątpliwości, że oskarżony Ż. (1)pełnił funkcję kierownika Sekcji Sprzętu Kwaterunkowego, odpowiadał w ramach swojego wydziału za dostawy mebli, gdyż był jedynym specjalistą w (...) w tej dziedzinie i w takim też charakterze został powołany w skład Komisji Przetargowej. W toku postępowania nie ujawniono, aby podnoszona przez skarżącego okoliczność miała jakikolwiek wpływ na zakres odpowiedzialności karnej oskarżonego J. Ż. (1) za zarzucone mu przestępstwa.

Odnośnie stanowiska oskarżonego, przekazanego do Sekcji Zamówień Publicznych, co do oceny oferty (...) była już mowa wyżej. Przypomnieć należy zatem, że jakkolwiek oskarżony osobiście nie pisał pisma z 1.04.2015r., to jednak badał tę ofertę, przekazał swoje stanowisko W. O., który w wydziale odpowiadał za techniczne sporządzanie pism wychodzących na zewnątrz, co znalazło potwierdzenie w innym dokumencie – skanie rękopisu z 1.04.2015r., podpisanego przez J. Ż. (1), na podstawie którego omawiane pismo zostało przygotowane przez W. O. i podpisane przez szefa wydziału. W tym znaczeniu niesłusznie skarżący twierdzi, że nieprawdą jest, że J. Ż. (1) napisał, że nie ma uwag do oferty (...); napisał to w postaci notatki wykorzystanej w dalszej procedurze przetargowej (ocena ofert po ich otwarciu).

Wniosek

1) o zmianę wyroku w pkt V, poprzez uniewinnienie oskarżonego;

ewentualnie:

2) o uchylenie wyroku Sądu I instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania;

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

Wobec nieuwzględnienia któregokolwiek z zarzutów apelacyjnych formułowanych we wniesionej przez obrońcę oskarżonego apelacji i uznania przez Sąd odwoławczy, że Sąd I instancji prawidłowo procedował w sprawie, trafnie ocenił zebrane dowody i ustalił stan faktyczny, jak i dokonał właściwej subsumcji - brak było podstaw do zmiany wyroku w kierunku i zakresie wnioskowanym przez skarżącego.

Wniosek alternatywny - o uchylenie wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd I instancji - nie posiada jakichkolwiek podstaw prawnych (katalog ten jest obecnie dość mocno ograniczony - art. 437 § 2 kpk). W toku postępowania odwoławczego nie ujawniono bynajmniej okoliczności (czy to podniesionych w treści zarzutów apelacyjnych, czy też dostrzeżonych przez Sąd z urzędu), które powodowałyby konieczność wydania orzeczenia o charakterze kasatoryjnym.

4.  OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU

1.

Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności

5.  ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO

1.5.1. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji

1.1.

Przedmiot utrzymania w mocy

1.wyrok Sądu I instancji (w zakresie dotyczącym osk. J. Ż. (1)) – w całości (pkt V-VII, IX)

Zwięźle o powodach utrzymania w mocy

Z uwagi na nieuwzględnienie zarzutów odwoławczych zawartych w apelacji wniesionej przez obrońcę oskarżonego J. Ż. (1), a także wobec braku ujawnienia się okoliczności, które nakazywałyby Sądowi Apelacyjnemu zmianę lub uchylenie zaskarżonego wyroku co do tego oskarżonego z innych powodów, wyrok ten utrzymano w mocy, o czym orzeczono w punkcie III wyroku Sądu odwoławczego.

1.5.2. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji

0.1.1.

Przedmiot i zakres zmiany

Zwięźle o powodach zmiany

1.5.3. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji

1.5.3.1. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia

1.1.

☐ art. 439 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia

2.1.

Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości

☐ art. 437 § 2 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia

3.1.

Konieczność umorzenia postępowania

☐ art. 437 § 2 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia

4.1.

☐ art. 454 § 1 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia

1.5.3.2. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania

1.5.4. Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Przytoczyć okoliczności

6.  Koszty Procesu

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Przytoczyć okoliczności

IV.

Wymierzono oskarżonemu J. Ż. (1) opłatę za II instancję w kwocie 2.180 zł (tzn. w wysokości należnej za I instancję) oraz obciążono go 1/3 częścią wydatków postępowania odwoławczego, gdyż w toku tego postępowania procedowano środki odwoławcze dotyczące łącznie trzech osób oskarżonych. Obciążenie oskarżonego Ż. (1)przypadająca na niego częścią kosztów sądowych odpowiada ogólnej zasadzie ustalania kosztów postępowania apelacyjnego - w przypadku nieuwzględnienia apelacji wniesionej przez oskarżonego, skierowanej przeciwko winie (art. 636 §1 kpk oraz art. 8 Ustawy z dnia 23.06.1973 r. o opłatach w sprawach karnych).

Ujawniona w toku postępowania sytuacja finansowa oskarżonego J. Ż. (1) (k. 2090, 2178v), w tym osiągane przez niego stałe dochody z tytułu wynagrodzenia za pracę oraz posiadany przez niego majątek ruchomy (dwa samochody osobowe) i nieruchomy (dom, działka rekreacyjna), nie dają jakichkolwiek podstaw do rozważania możliwości zwolnienia go od ponoszenia kosztów procesu za II instancję.

7.  PODPIS

1.1.3. Granice zaskarżenia

Kolejny numer załącznika

1

Podmiot wnoszący apelację

obrońca oskarżonego J. Ż. (1)

Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja

wyrok Sądu Okręgowego w Gdańsku z 21 grudnia 2023 r., sygn. akt XIV K 154/21

1.1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

☒ na korzyść

☐ na niekorzyść

☒ w całości

☐ w części

☐

co do winy

☐

co do kary

☐

co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

1.1.3.2. Podniesione zarzuty

Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

☐

art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

☐

art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany
w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

☒

art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

☒

art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,
jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

☐

art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

☐

art. 439 k.p.k.

☐

brak zarzutów

1.1.4. Wnioski

☒

uchylenie

☒

zmiana