Portal Orzeczeń Sądu Apelacyjnego w Gdańsku

Formularz UK 2

Sygnatura akt

II AKa 380/24

Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników:

1.

1.  CZĘŚĆ WSTĘPNA

1.1.1. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji

M. S. został oskarżony o to, że w okresie od 1 sierpnia 2017 r. do 5 grudnia 2017 r. w I., działając w krótkich odstępach czasu w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, prowadząc działalność gospodarczą pod nazwą (...) sp. z o.o. z siedzibą w I. doprowadził (...) Sp. z o.o. z siedzibą w G. (1), do niekorzystnego rozporządzenia mieniem znacznej wartości w postaci towaru o łącznej wartości 478558,52 zł, w ten sposób, że wprowadził pokrzywdzonego w błąd co do zamiaru wywiązania się z umów sprzedaży artykułów spożywczych i zapłaty ceny wynikających z następujących faktur VAT:

- nr (...) z dnia 01.08.2017 r. na kwotę 2000 zł

- nr (...) z dnia 09.08.2017 r. na kwotę 42295,43 zł

- nr (...) z dnia 11.08.2017 r. na kwotę 6746,30 zł

- nr (...) z dnia 16.08.2017 r. na kwotę 47678,87 zł

- nr (...) z dnia 30.08.2017 r. na kwotę 18053,28 zł

- nr (...) z dnia 12.09.2017 r. na kwotę 57855,04 zł

- nr (...) z dnia 28.09.2017 r. na kwotę 27061,11 zł

- nr (...) z dnia 05.10.2017 r. na kwotę 18597,60 zł

- nr (...) z dnia 10.10.2017 r. na kwotę 4689,25 zł

- nr (...) z dnia 10.10.2017 r. na kwotę 23542,49 zł

- nr (...) z dnia 18.10.2017 r. na kwotę 37025,21 zł

- nr (...) z dnia 31.10.2017 r. na kwotę 62187,91 zł

- nr (...) z dnia 09.11.2017 r. na kwotę 39730,18 zł

- nr (...) z dnia 14.11.2017 r. na kwotę 14659,38 zł

- nr (...) z dnia 15.11.2017 r. na kwotę 4685,82 zł

- nr (...) z dnia 24.11.2017 r. na kwotę 7404,07 zł

- nr (...) z dnia 04.12.2017 r. na kwotę 65991,30 zł

- nr (...) z dnia 05.12.2017 r. na kwotę 6199/20 zł

tj. o czyn z art. 286 § 1 kk w zw. z art. 294 § 1 kk w zw. z art. 12 § 1 kk

Sąd Okręgowy w Toruniu wyrokiem z 27 marca 2024r. w sprawie II K 66/20

stosując zgodnie z dyspozycją art. 4 § 1 kk przywołane niżej przepisy w ich brzmieniu do dnia 23 czerwca 2020 roku:

I.  uznał oskarżonego M. S. za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu, to jest występku z art. 286 § 1 kk i art. 294 § 1 kk w zw. z art. 11 § 2 kk, za co wymierzył mu, na zasadzie art. 11 § 3 kk, a na podstawie art. 294 § 1 kk, karę roku pozbawienia wolności;

II.  na mocy art. 46 § 1 kk zobowiązał oskarżonego M. S. do naprawienia szkody, wyrządzonej czynem przypisanym mu w punkcie I wyroku poprzez zapłatę na rzecz pokrzywdzonego – (...) Sp. z o.o. z siedzibą w G. (1) kwoty 432.829,- zł.;

III.  zwolnił oskarżonego od obowiązku ponoszenia kosztów sądowych, a wydatkami poniesionymi od chwili wszczęcia postępowania obciążył Skarb Państwa.

1.1.2. Podmiot wnoszący apelację

☐ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego

☐ oskarżyciel posiłkowy

☐ oskarżyciel prywatny

☒ obrońcy

☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego

☐ inny

1.1.3. Granice zaskarżenia

1.1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

☒ na korzyść

☐ na niekorzyść

☒ w całości

☐ w części

☐

co do winy

☐

co do kary

☐

co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

1.1.3.2. Podniesione zarzuty

Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

☐

art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

☐

art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany
w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

☒

art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

☐

art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,
jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

☐

art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

☐

art. 439 k.p.k.

☐

brak zarzutów

1.1.4. Wnioski

☒

uchylenie

☒

zmiana

2.  Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy

1.2.1. Ustalenie faktów

1.2.1.1. Fakty uznane za udowodnione

Lp.

Oskarżony

Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

Dowód

Numer karty

M. S.

1.  Pełnienie funkcji prezesa w (...) Sp. z o.o. w inkryminowanym czasie,

2.  Datująca się na czas przed inkryminowanymi zdarzeniami współpraca (...) sp. z o.o. z (...) Sp. z o.o.,

3.  Zatrudnianie pracowników przez (...) Sp. z o.o.

4.  Sprzedaż (...) Sp. z o.o.

wyjaśnienia oskarżonego

k.643

1.2.1.2. Fakty uznane za nieudowodnione

Lp.

Oskarżony

Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

Dowód

Numer karty

M. S.

Brak po stronie oskarżonego zamiaru doprowadzenia pokrzywdzonego do niekorzystnego rozporządzenia mieniem.

wyjaśnienia oskarżonego

k.643

1.2.2. Ocena dowodów

1.2.2.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów

Lp. faktu z pkt 2.1.1

Dowód

Zwięźle o powodach uznania dowodu

wyjaśnienia oskarżonego

Okoliczności bezsporne, znajdujące potwierdzenie w innych, wiarygodnych dowodach zgromadzonych w sprawie.

1.2.2.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów
(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów)

Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2

Dowód

Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu

wyjaśnienia oskarżonego

Sąd Apelacyjny za niewiarygodne, mające stanowić jedynie oparcie linii obrony oskarżonego uznał jego wyjaśnienia w zakresie w jakim zaprzeczył aby jego zamiarem było doprowadzenie pokrzywdzonego do niekorzystnego rozporządzenia mieniem. Wyjaśnienia oskarżonego w tym zakresie złożone na etapie postępowania odwoławczego były tożsame z tym złożonymi w toku postepowania przed Sądem I instancji. Stąd Sąd II instancji odwołuje się do ich oceny dokonanej przez Sąd Okręgowy, którą w pełni akceptuje (str.7-8 uzasadnienia wyroku). Odnosząc się do wyjaśnień oskarżonego, w których wskazał na niewywiązywanie się przez dłużników spółki (...) ze swoich zobowiązań podkreślenia wymaga, że nie ma to żadnego znaczenia dla jego odpowiedzialności w przedmiotowej sprawie. Oskarżony bowiem nie może przerzucać na pokrzywdzonego ryzyka wynikającego z innych podejmowanych przez siebie czynności gospodarczych. Żadnego znaczenia dla odpowiedzialności karnego oskarżonego M. S. w przedmiotowej sprawie mają warunki na jakich doszło do sprzedaży spółki (...) 5 lutego 2018r. Miało to bowiem miejsce po zaistnieniu inkryminowanych zdarzeń. Podkreślenia bowiem wymaga, że przestępstwo oszustwa unormowane w art.286 § 1 kk popełnione jest w chwili rozporządzenia mieniem przez pokrzywdzonego, co w przedmiotowej sprawie miało miejsce w 2017r. Nie bez znaczenia dla kwestii zamiaru z jakim działał oskarżony jest potwierdzona w sprawozdaniu finansowym znacząca różnica pomiędzy wartością aktywów spółki (...) w 2016 i 2017r. (k.41 akt sprawy). Przeczy to twierdzeniom oskarżonego jakoby w dacie zaciągania zobowiązać spółka (...) była w dobrej kondycji finansowej. Nie bez znaczenia w tej kwestii pozostaje również fakt, że 8 marca 2017r. (a zatem w okresie objętym zarzutem) spółka (...) zbyła na rzecz spółki (...) posiadane ruchomości. Jak wynika choćby ze wskazanego wyżej sprawozdania finansowego, znacznie obniżyło to aktywa spółki (...) o czym pokrzywdzony nie był poinformowany w czasie rozporządzania mieniem. Wskazać przy tym należy, że „Dla wypełnienia znamion czynu z art. 286 § 1 k.k. wystarczające jest ustalenie takiego działania sprawcy, które może spowodować błędne wyobrażenie o rzeczywistości u osoby rozporządzającej mieniem, a rozporządzenie to jest niekorzystne z punktu widzenia interesów tej osoby” (tak: wyrok Sądu Apelacyjnego w Warszawie z 13 września 2019r., sygn. akt II AKa 209/18). W wyroku z 2 października 2015r., III KK 148/15 Sąd Najwyższy stwierdził: „Dla przestępstwa oszustwa nie ma potrzeby wykazywania, że w chwili zawierania umowy sprawca nie miał zamiaru zapłacić za uzyskane świadczenie. Wystarczające jest ustalenie, że pokrzywdzony nie zawarłby umowy, gdyby wiedział o okolicznościach, które były przedmiotem wprowadzenia go w błąd przez sprawcę. Do wprowadzenia skutkującego niekorzystnym rozporządzeniem mieniem wystarczające jest więc wywołanie błędnego wyobrażenia o okoliczności decydujących o rozporządzeniu lub sposobie rozporządzenia"; (podobnie: Sąd Najwyższy w wyroku z 18 kwietnia 2018r., III KK 380/17). Wskazane powyżej okoliczności i rozważania dają podstawę do odmówienia waloru wiarygodności wyjaśnieniom oskarżonego, w których nie przyznał się do popełnienia przypisanego mu w zaskarżonym wyroku czynu.

3.  STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków

Lp

Zarzuty

(1)  obraza przepisów postępowania karnego mająca istotny oraz bezpośredni wpływ na treść zaskarżonego orzeczenia - a mianowicie regulacji norm art. 4, art. 5 par. 2 i art. 7 KPK w zw. z art. 410 KPK - poprzez przyjęcie na podstawie zebranego na etapie postępowania przygotowawczego oraz jurysdykcyjnego materiału dowodowego, na skutek przekroczenia przez Sąd meriti granic swobodnej oceny dowodów, popełnienia przez rzeczonego wyżej oskarżonego M. S. postulowanego skargą publiczną czynu zabronionego ( por. w tym zakresie dokonana również finalnie przez Sąd meriti zmiana kwalifikacji prawnej tegoż czynu ), a tym samym przypisania w/w z tego tytułu winy oraz związanej z nią odpowiedzialności karnej - podczas gdy ze zgromadzonego w przedmiotowym postępowaniu materiału dowodowego płyną wnioski logicznie odmienne - prowadzące do uprawnionej, pod względem procesowym, konstatacji, iż rzeczony mandant remonstrujących, M. S., nie popełnił przypisanego mu, na mocy podlegającego kontroli instancyjnej orzeczenia, przestępstwa

(2)  obraza przepisów postępowania karnego mająca bezpośredni i istotny wpływ na treść zaskarżonego wyroku, a w szczególności przepisów art. 167 w zw. z art. 2 par. 1 pkt 1 i par. 2 w zw. z art. 4 w zw. z art. 170 par. 1 pkt 2 KPK - poprzez zaniechanie przez Sąd I Instancji dopuszczenia i przeprowadzenia w sprawie dowodów w postaci: „zwrócenia się do Naczelnika (...)- (...) US w O. o nadesłanie akt o oznaczeniu (...) albowiem w tym postępowaniu oskarżony został uniewinniony od stawianego mu zarzutu związanego z działalnością spółki (...); zwrócenia się do SR w O. o udzielenie informacji pod jaką sygnaturą toczyło się postępowanie w roku 2021 roku przeciwko W. Z. oraz o zwrócenie się o akta tej sprawy; zwrócenia się do KRS o nadesłanie kompletnych akt podmiotu prawa handlowego spółki (...), gdzie mają znajdować się dokumenty dotyczące zbycia przez W. Z. na rzecz M. F. i ma być uwidoczniony wpis W. Z. z roku 2020 oraz przeprowadzenie dowodu z pozyskanych dokumentów na okoliczności związane ze zbyciem przez M. S. na rzecz spółki (...) spółki (...); ustalenia rzeczywistego stanu kondycji ekonomicznej zbywanego przedmiotu wówczas przez oskarżonego na rzecz nowego nabywcy oraz kwestii związanych z zapisami, które pojawić by się mogły w umowie ze spółką (...), dotyczącymi składników majątku przekazywanej spółki zarówno o charakterze trwałym, ruchomym, nieruchomym oraz pieniężnym” - podczas gdy realizacja przez Sąd I Instancji inicjatywy dowodowej w tym względzie przyczynić się mogła żywotnie do pełnego, a przede wszystkim jednoznacznego wyjaśnienia sprawy w zakresie jej stanu faktycznego - głównie z uwagi na istotę oraz charakter zarzuconego oskarżonemu M. S. czynu zabronionego.

(3)  obraza przepisów postępowania karnego mająca istotny oraz bezpośredni wpływ na treść zaskarżonego orzeczenia, a mianowicie uregulowania art. 424 par. 1 pkt 1 i 2 KPK - poprzez sporządzenie przez Sąd uzasadnienia wyroku w sposób realnie przeciwny zasadom statuowanym we wspomnianej wyżej regulacji — por. kwestie dotyczące poczynionych przez Sąd I Instancji ustaleń natury faktycznej i prawnej - czego skutkiem, w przekonaniu remonstrujących, stał się de facto i de iure brak pełnej możliwości instancyjnej kontroli zaskarżonego orzeczenia.

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania zarzutów za zasadne, częściowo zasadne albo niezasadne

Ad. (1). Zarzut nie jest trafny. Przed przystąpieniem do szczegółowego odniesienia się do niego Sąd odwoławczy poczyni kilka uwag natury ogólnej.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia przez Sąd Okręgowy zasady obiektywizmu unormowanej w przepisie art. 4 kpk wskazać należy, że skarżący w żaden sposób go nie uargumentowali. Rozważania poczynione bowiem na str.2 apelacji, gdzie zarzut został sformułowany odnoszą się do dokonanej przez Sąd I instancji oceny dowodów, a zatem art.7 kpk. W uzasadnieniu zarzutu naruszenia przez Sąd Okręgowy zasady obiektywizmu skarżący natomiast czynią tylko uwagi natury ogólnej, bez odniesienia się do realiów rozpoznawanej sprawy (str.7 apelacji). Tymczasem wykazanie, że w toku postępowania doszło do naruszenia zasady obiektywizmu, zwanej też zasadą bezstronności (art.4 kpk) wymaga wskazania uchybień konkretnych przepisów służących realizacji tej zasady (tak: wyrok Sądu Apelacyjnego w Katowicach z 12 grudnia 2019r., II AKa 559/19). Zasada ta stanowi rozwinięcie normy zawartej w art.45 Konstytucji RP, gwarantującej prawo m.in. do rozpoznania sprawy przez bezstronny sąd oraz zobowiązania przyjętego przez Polskę w art.6 Europejskiej Konwencji Praw Człowieka. Ową bezstronność należy postrzegać jako stan, w którym sędzia w trakcie toczącej się przed sądem sprawy traktuje wszystkich uczestników postępowania równorzędnie, nie stwarzając korzystniejszej sytuacji dla żadnej ze stron czy żadnemu z uczestników postępowania, w trakcie zarówno toczącej się przed sądem sprawy, jak i orzekania (bezstronność subiektywna) oraz jako niezależność sędziego polegająca na tym, że - jak stanowi art.178 ust. 1 i 3 Konstytucji RP - działa on wyłącznie na podstawie prawa, zgodnie ze swoim sumieniem i wewnętrznym przekonaniem (bezstronność obiektywna). Elementem zasady obiektywizmu jest też zakaz przyjmowania przez organ procesowy kierunkowego nastawienia do sprawy, dopasowywanie czynności procesowych do z góry przyjętego na wstępie wyniku lub oddalanie wniosków dowodowych jednej tylko strony, gdy dążą one do ustaleń sprzecznych z przyjętym na wstępie założeniem. Ale ocena materiału dowodowego z daniem wiary jednym z dowodów, nie stanowi naruszenia tej zasady (tak też: Sąd Najwyższy w postanowieniu z 9 sierpnia 2017r., II KK 206/17). Skarżący nie zdołali wykazać, a Sąd odwoławczy nie stwierdza aby doszło w przedmiotowej sprawie do naruszenia przez sąd orzekający zasady obiektywizmu. Nie jest przy tym naruszeniem art.4 kpk stan będący rezultatem przeprowadzonego przez Sąd I instancji procesu dowodzenia, w wyniku którego dokonano selekcji zgromadzonego materiału dowodowego i oparto ustalenia faktyczne o dowody niekorzystne dla strony niezadowolonej z takiego stanu rzeczy. W przypadku zaistnienia przeciwstawnych dowodów, kreujących odmienne, czy wzajemnie wykluczające się stany faktyczne organ wymiaru sprawiedliwości nie jest wszak zobligowany do wyboru tej wersji, która jest korzystniejsza dla oskarżonego, a tego w istocie domagali się autorzy apelacji, prowadząc w zakresie omawianego zarzutu polemikę ze stanowiskiem Sądu I instancji. Jest to błędne rozumienie zasady określonej w art.4 kpk Oznaczałoby to bowiem hołdowanie niedopuszczalnej w polskiej procedurze zasadzie legalnej oceny dowodów, zaś wymiar sprawiedliwości byłby ubogi, skoro opierałby się jedynie na zapewnieniach osoby nie przyznającej się do popełnienia zarzuconego mu czynu, a ignorował treść pozostałych przeprowadzonych w sprawie dowodów, logikę rozumowania na nich opartego i racjonalność wyciągniętych wniosków. Dlatego właśnie ustrojową prerogatywą sądów jest możliwość ustalania w granicach swobody ocen prawdy materialnej będącej pierwszorzędnym celem procesu karnego (art.2 § 2 kpk). Swobodna ocena dowodów ograniczona jest zaś jedynie powinnością przedstawienia w uzasadnieniu zaskarżonego rozstrzygnięcia rozumowania, które doprowadziło skład orzekający do dokonanego wyboru. Zdaniem Sądu Apelacyjnego, Sąd Okręgowy temu zadaniu w pełni sprostał. W sporządzonym dokumencie sprawozdawczym przedstawił, jakim dowodom, w jakim zakresie i z jakich względów dał wiarę, bądź też wiarygodności tej odmówił. Analizując zarzut autorów apelacji przez pryzmat powyżej przedstawionych uwag Sąd odwoławczy – po zapoznaniu się z przebiegiem procesu oraz uzasadnieniem zaskarżonego orzeczenia - nie stwierdził, aby Sąd I instancji sprzeniewierzył się zasadzie obiektywizmu, to jest aby naruszył przepisy mające zapewnić jej realizację.

Przełożenia na realia rozpoznawanej sprawy nie doznał również zarzut obrazy art.410 kpk, tak w jego treści (str.2 apelacji), jak i jego uzasadnieniu (str.8-9 apelacji). Wskazać należy, że obowiązek wynikający z treści tego przepisu związany jest z tym, że sąd rozstrzyga w sprawie, przyjmując za podstawę swej decyzji całokształt okoliczności, ale tylko tych, które zostały ujawnione w toku rozprawy głównej, nawet jeżeli nie będą one stanowiły podstawy ustaleń faktycznych (por.: postanowienia Sądu Najwyższego z: 5 maja 2006r. III KK 351/05, 8 marca 2006r. III KK 246/05; wyrok Sądu Najwyższego z 4 kwietnia 2006r., IV KK 454/05). Uchybienie regułom art.410 kpk następuje poprzez oparcie wyroku na okolicznościach nieujawnionych w toku rozprawy głównej, bądź też przez pominięcie przy wyrokowaniu ujawnionych w toku rozprawy głównej okoliczności tak korzystnych, jak i niekorzystnych dla oskarżonego (por. m.in.: wyrok Sądu Najwyższego z 17 września 2004r., IV KK 102/04). Przepis ten określa zatem podstawę dowodową wyroku. Całokształt okoliczności, jako podstawa wyroku, oznacza więc, że orzekający sąd rozstrzygając w sprawie rozważyć musi wszystkie okoliczności, jakie zostały ujawnione, zgodnie z prawem procesowym, w toku rozprawy, ocenić je zgodnie z wymogami określonymi w art.7 kpk, a następnie dokonać ustaleń dotyczących okoliczności istotnych w sprawie, wynikających z dowodów uznanych przez siebie za wiarygodne (por. wyrok Sądu Najwyższego z 26 sierpnia 1998r., IV KKN 324/98). Nie można zgodzić się z apelującymi, że Sąd I instancji nie dopełnił obowiązku określonego w art.410 kpk, tj. wydania orzeczenia na podstawie całokształtu materiału dowodowego. Sąd orzekając w przedmiotowej sprawie ujawnił bowiem wszystkie istotne dowody i z pewnością nie oparł się na dowodach nieujawnionych. Analiza uzasadnienia zaskarżonego wyroku, jak i przebiegu postępowania przed Sądem I instancji, nie pozwala także na stwierdzenie, że wyrok ten został wydany na podstawie części ujawnionego materiału dowodowego. „Naruszenie komentowanego przepisu (art.410 kpk – uwaga SA) stanowi zarówno brak ujawnienia określonego dowodu, a w konsekwencji jego pominięcie, jak i oparcie się przez sąd na dowodach formalnie nie ujawnionych i niezaliczonych w poczet materiału dowodowego (podobnie wyrok Sądu Apelacyjnego w Krakowie z 17 stycznia 2013r., II AKa 256/12). Istotą przepisu art.410 kpk jest to, że sąd, ferując wyrok, nie może opierać się na tym, co nie zostało ujawnione na rozprawie, jak również i to, że wyroku nie wolno wydawać na podstawie części ujawnionego materiału dowodowego, a musi on być wynikiem analizy całokształtu ujawnionych okoliczności, a więc i tych, które je podważają.” (Świecki Dariusz (red.), Kodeks postępowania karnego. Tom I. Komentarz aktualizowany. LEX/el.2022). Jak zasadnie wskazał Sąd Najwyższy w wyroku z 15 grudnia 2011r., II KK 183/11 „Przepisy art. 410, a także art. 424 (zwłaszcza w kontekście art. 99a) nie nakładają wcale na sąd orzekający bezwzględnego obowiązku przywoływania w uzasadnieniu orzeczenia wszystkich bez wyjątku dowodów. Sąd bowiem, mając na uwadze całokształt przeprowadzonych dowodów, zgodnie z zasadą swobodnej ich oceny, ma prawo oprzeć się na jednych, a pominąć inne, gdy ich treści są zbieżne. W przypadku natomiast, gdy treści dowodów są wzajemnie sprzeczne, to powinnością sądu jest wskazanie dowodów, na których się oparł, oraz podanie, dlaczego nie uznał dowodów przeciwnych (tak zasadnie Sąd Najwyższy w wyroku z 10 sierpnia 2011r., III KK 444/10). Warto podkreślić, że nie stanowi naruszenia przepisu art.410 dokonanie oceny materiału dowodowego przeprowadzonego lub ujawnionego na rozprawie w sposób odmienny od subiektywnych oczekiwań stron procesowych”. „Artykuł 410 nakazujący uwzględnienie całokształtu okoliczności ujawnionych na rozprawie nie może być rozumiany w ten sposób, że każdy z przeprowadzonych dowodów ma stanowić podstawę ustaleń sądu. Jest to oczywiście niemożliwe, gdy z różnych dowodów wynikają sprzeczne okoliczności. Nie można więc zarzutu apelacyjnego opierać na tym, iż pewne dowody nie stanowiły podstawy ustaleń, jeżeli sąd rozważył je i ocenił ich znaczenie w sposób określony w art. 7 (wyrok Sądu Apelacyjnego w Katowicach z 17 grudnia 2018r., II AKa 418/18); podobnie: wyroki Sądu Najwyższego z: 26 marca 2014r. III KK 396/13, 15 grudnia 2011r. II KK 183/11; postanowienia Sądu Najwyższego z: 19 lutego 2014r. II KK 17/14, 14 czerwca 2013r. IV KK 82/13, 28 lutego 2013r. IV KK 389/12; wyrok Sądu Apelacyjnego w Krakowie z 6 marca 2014r., II AKa 279/13. Natomiast nie stanowi naruszenia przepisu art.410 kpk dokonanie takiej, czy innej oceny dowodu przeprowadzonego lub ujawnionego na rozprawie (por.: postanowienie Sądu Najwyższego z 2 czerwca 2002r., V KKN 34/01), w tym także nieodpowiadającej interesowi procesowemu skarżącego (patrz: wyrok Sądu Apelacyjnego w Krakowie, KZS 2/07 poz. 42). Do tego natomiast – w ocenie Sądu II instancji – sprowadza się omawiany zarzut, skoro w jego uzasadnieniu skarżący wskazują na przekroczenie – ich zdaniem – przez Sąd I instancji granicy swobodnej oceny dowodów (str.9 apelacji).

Chybiony jest również zarzut obrazy art.5 § 2 kpk. Reguła in dubio pro reo określona w tym przepisie ma zastosowanie dopiero wtedy, gdy mimo wszelkich starań organu prowadzącego postępowanie nie da się usunąć występujących wątpliwości. Jest to więc swoista „ostateczność” – „dyrektywa ostatecznego wyjścia”. Wszelka wątpliwość w zakresie ustaleń faktycznych powinna być wyjaśniona i usunięta przez wszechstronną inicjatywę dowodową organu procesowego i gruntowną analizę całego dostępnego materiału dowodowego. Dopiero wtedy, gdy po wykorzystaniu wszelkich istniejących możliwości wątpliwość nie zostanie usunięta, należy ją wytłumaczyć w sposób korzystny dla oskarżonego. Należy również podkreślić, że wątpliwości, o jakich mowa w art.5 § 2 kpk to wątpliwości Sądu, nie zaś strony procesowej wyrażającej odmienny pogląd w przedmiocie oceny całokształtu ujawnionego w sprawie materiału dowodowego, a w szczególności oceny wiarygodności dowodów stanowiących podstawę ustaleń faktycznych; w przedmiotowej sprawie taką subiektywną ocenę wyrazili skarżący (str.10, 13, 17-18 apelacji). Nie można zatem zasadnie stawiać zarzutu obrazy przepisu art.5 § 2 kpk podnosząc wątpliwości strony, a konkretnie obrońców oskarżonego co do treści ustaleń faktycznych, bowiem dla oceny czy w sprawie doszło do naruszenia zasady in dubio pro reo istotne jest jedynie to czy sąd powziął wątpliwości co do treści ustaleń faktycznych i wobec braku możliwości ich usunięcia rozstrzygnął je na niekorzyść oskarżonego (patrz: wyrok Sądu Apelacyjnego w Gdańsku z 15 lipca 2010r. w sprawie II AKa 183/10). W przedmiotowej sprawie Sąd Okręgowy poczynił ustalenia faktyczne w sposób niewątpliwy, po dokonanej w sposób swobodny, zgodny z dyrektywami zawartymi w przepisach art.7 kpk i art.410 kpk ocenie całokształtu materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie. Podkreślenia również wymaga, że zasada in dubio pro reo nie nakazuje sądowi orzekającemu czynienia ustaleń w oparciu o dowody najbardziej korzystne dla oskarżonego, nie mają zatem racji skarżący prezentując pogląd odmienny w tym zakresie (str.22 apelacji). Wobec powyższego skutku oczekiwanego przez skarżących nie może przynieść odwoływanie się do wyjaśnień oskarżonego, a całkowicie zbędnym jest ich cytowanie (str.11-13 apelacji), gdyż sąd orzekający zna akta sprawy, w tym przeprowadzone dowody. Podkreślenia wymaga, że w polskim procesie karnym, zgodnie z art.74 § 1 kpk oskarżony nie ma obowiązku dowodzenia swej niewinności ani obowiązku dostarczania dowodów na swoją niekorzyść, ma swobodę w kształtowaniu swojej linii obrony. Wyjaśnienia jego jednak, jak każdy dowód podlegają swobodnej ocenie sądu, również w odniesieniu do innych dowodów zgromadzonych w sprawie w świetle ogólnych zasad, o których mowa w przepisach kodeksu postępowania karnego, w szczególności w art.4 kpk i art.7 kpk. To bowiem na sądzie spoczywa obowiązek poczynienia ustaleń, czy stanowisko procesowe i wyjaśnienia oskarżonego posiadają walor wiarygodności, czy też nie. Składając wyjaśnienia oskarżony realizuje określoną strategię obrony i oczywiście może czynić tego rodzaju zabiegi. Niemniej musi się liczyć z pełnymi tego konsekwencjami. Niewątpliwie bowiem – mając na względzie to prawo – fakt negatywnej weryfikacji jego twierdzeń (nawet w określonym zakresie) może prowadzić do interpretacji tychże przez Sąd, jako nie zasługujący na uwzględnienie element linii obrony zmierzającej do uchronienia się przez oskarżonego przed odpowiedzialnością karną, bądź też zmierzający do jej umniejszenia. I rzucać negatywne światło na pozostałe jego wyjaśnienia, w szczególności gdy są sprzeczne z innymi dowodami zgromadzonymi w sprawie. Powyższy wywód wskazuje zatem, że z jednej strony oskarżony może korzystać ze swoich uprawnień w sposób szeroki, z drugiej zaś taka okoliczność procesowa nakłada na Sąd orzekający w sprawie obowiązek ostrożnego podejścia do zabiegów podejmowanych przez oskarżonego. Mając na uwadze ryzyko celowego prezentowania przez niego określnej wersji zdarzenia, która nie odpowiada rzeczywistemu obrazowi analizowanej sytuacji. Obowiązek taki aktualizuje się przede wszystkim – co oczywiste – w sytuacji, w której, oskarżony nie przyznaje się do popełnienia zarzucanego mu czynu.

Całkowicie chybione jest również podnoszenie równocześnie zarzutu obrazy art. 5 § 2 kpk i art.7 kpk. Zarzut apelacji nie powinien bowiem dotyczyć łącznego naruszenia tych przepisów. Jeżeli skarżący kwestionują ocenę dowodów co do ich wiarygodności, to takiej sytuacji nie dotyczy art.5 § 2 kpk lecz art.7 kpk. Natomiast gdy skarżący podważają prawidłowość ustaleń faktycznych – w sytuacji gdy sąd powziął wątpliwość ale rozstrzygnął jej na niekorzyść oskarżonego albo gdy takich wątpliwości nie miał, choć powinien je mieć, skoro po dokonaniu oceny dowodów nie miał podstaw do odrzucenia korzystnej dla oskarżonego wersji zdarzenia – to wówczas należy postawić zarzut naruszenia art.5 § 2 kpk. Jeżeli natomiast pewne ustalenia faktyczne zależne są np. od dania wiary lub odmówienia jej wyjaśnieniom oskarżonego to nie można mówić o naruszenia art.5 § 2 kpk a ewentualne zastrzeżenia co do oceny wiarygodności konkretnego dowodu rozstrzygane mogą być jedynie na płaszczyźnie utrzymania przez sąd w granicach sędziowskiej swobodnej oceny dowodów (patrz: wyrok Sądu Najwyższego z 11 października 2002r., V KKN 251/01).

Merytoryczna część uzasadnienia apelacji w zakresie omawianego zarzutu (str.9, 16, 19 apelacji) wskazuje, że jej istotą jest kwestionowanie przez skarżących dokonanej przez Sąd I instancji oceny dowodów przeprowadzonych w sprawie, czyli odnosi się do zarzutu obrazy art.7 kpk. Odnosząc się do zarzutu obrazy tego przepisu wskazać należy, że Sąd I instancji ma ustawowo zagwarantowaną swobodę w ocenie przeprowadzonych dowodów i ocena ta podlega ochronie przewidzianej w art.7 kpk dopóty, dopóki nie zostanie wykazana jej błędność. Jak słusznie przyjmuje się w orzecznictwie, przekonanie sądu o wiarygodności jednych dowodów i niewiarygodności innych pozostaje pod ochroną art.7 kpk wtedy, gdy: jest poprzedzone ujawnieniem w toku rozprawy głównej całokształtu okoliczności sprawy (art.410 kpk) i to w sposób podyktowany obowiązkiem dochodzenia prawdy (art.2 § 2 kpk); stanowi wynik rozważenia wszystkich tych okoliczności, przemawiających zarówno na korzyść, jak i na niekorzyść oskarżonego (art.4 kpk); jest wyczerpująco i logicznie - z uwzględnieniem wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego - argumentowane w uzasadnieniu wyroku (art.424 § 1 pkt 1 kpk); (por. m.in. postanowienia Sądu Najwyższego z: 24 lutego 2011r. III KK 382/2010r., 7 lipca 2010r. II KK 147/2010, 13 czerwca 2007r. V KK 5/2007, 25 września 2002r. II KKN 79/2000 oraz wyroki Sądu Najwyższego z: 22 lutego 1996r. II KRN 199/95, 9 listopada 1990r. WRN 149/90). Sąd odwoławczy rozpoznający apelację dokonuje natomiast kontroli swobodnej oceny dowodów dokonanej przez Sąd I instancji (porównaj: T. Grzegorczyk, J. Tylman, Polskie postępowanie karne, Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2003 r., s. 90 - 94; S. Waltoś, Proces karny - zarys systemu, Wydawnictwo Prawnicze Lexis Nexis, Warszawa 2003r., s. 255 - 259).

Przenosząc te rozważania ogólne na grunt rozpoznawanej sprawy podkreślenia wymaga, że w wywiedzionej apelacji skarżący argumentują bardzo ogólnie wskazując, że w ich ocenie Sąd I instancji w sposób nieuprawniony przekroczył granice swobodnej oceny poszczególnych dowodów (str.9 apelacji). Nie na tym zaś polega wykazanie jakich konkretnych błędów w rozumowaniu i ocenie dowodów dopuścił się Sąd I instancji. Należy również podkreślić, że zdaniem Sądu odwoławczego, nie sposób uznać za dostateczne, a tym samym skuteczne, teoretyczne stawianie przez skarżących pewnych hipotez i formułowanie na ich podstawie zarzutów pod adresem Sądu I instancji, że dokonana przez tenże organ ocena materiału dowodowego jest błędna, sprzeczna z art.7 kpk, a poczynione na jej podstawie ustalenia faktyczne i wyprowadzone w oparciu o nie wnioski błędne. Każde dowodowe twierdzenie wymaga bowiem uwiarygodnienia poprzez wykazanie realnie zaistniałych faktów poddających się obiektywnemu procesowemu poznaniu. W przeciwnym bowiem razie strona procesowa mogłaby zakwestionować wiarygodność każdego z przeprowadzonych dowodów i każde z poczynionych ustaleń faktycznych. Toteż skutku oczekiwanego przez skarżących nie mogą przynieść ogólne rozważania dotyczące znamion przestępstwa oszustwa czy też szerokie cytowanie orzecznictwa. Materia ta bowiem znana jest zarówno Sądowi odwoławczemu, jak i Sądowi I instancji (str.9-10 uzasadnienia wyroku). W odróżnieniu jednak od skarżących, Sąd Okręgowy odniósł rozważania teoretyczne do realiów rozpoznawanej sprawy (str.10-11 uzasadnienia wyroku). Nie jest zatem tak jak twierdzą obrońcy oskarżonego (str.20 apelacji), że zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku rozważania mają abstrakcyjny charakter. Brak odniesienia się przez skarżących do przedstawionej tam argumentacji zwalnia Sąd odwoławczy od konieczności czynienia szerszych rozważań w tym zakresie i pozwala na odwołanie się do wskazanych rozważań Sądu I instancji, które w pełni podziela. Dokonanie bowiem przez Sąd I instancji wszechstronnej oceny wszystkich istotnych okoliczności, tak w zakresie ustaleń faktycznych, jak i argumentacji prawnej, co wynika z uzasadnienia wyroku, uprawnia Sąd odwoławczy do ograniczenia swojego uzasadnienia w tym zakresie do odesłania do tej argumentacji bez narażenia się na zarzut obrazy art.433 § 2 kpk (patrz: wyroki Sądu Apelacyjnego w Gdańsku z: 30 stycznia 2025r. II AKa 326/24, 19 grudnia 2024r. II AKa 310/21, 9 października 2024r., II AKa 350/23, 8 sierpnia 2024r, II AKa 183/24, 12 lipca 2024r. II AKa 141/24, 5 lipca 2024r. II AKa 39/24, 27 czerwca 2024r. II AKa 2/24, 2 maja 2024r. II AKa 331/23, 11 kwietnia 2024r. II AKa 262/23, 27 marca 2024r. II AKa 201/23, 14 marca 2024r. II AKa 383/13 i II AKa 251/21, 31 stycznia 2024r. II AKa 318/23, 21 grudnia 2023r. II AKa 127/23;wyrok Sądu Apelacyjnego w Warszawie z 24 maja 2022r., II AKa 318/21; postanowienia Sądu Najwyższego z: 28 kwietnia 2022r. III KK 133/22, 7 kwietnia 2022r. IV KK 280/21, 15 marca 2022r. IV K 14/22, 2 marca 2022r. II KK 58/22). W powyższym kontekście podkreślenia wymaga, że zgodnie z treścią art.427 § 2 kpk to po stronie obrońcy leży obowiązek wykazania, dlaczego nie zgadza się z zaskarżonym orzeczeniem, jak też przedstawienia rzeczowej w tym przedmiocie argumentacji. Kwestionowanie ustaleń Sądu I instancji nie może ograniczyć się jedynie do bardzo ogólnych stwierdzeń (dla przykładu można wskazać następujący zapis w apelacji: „(…) rzeczony materiał dowodowy w sprawie, co więcej, nie przynosi również merytorycznie jakichkolwiek obiektywnie przekonujących, obciążających elementów w zakresie sprawstwa przypisanego M. S., na mocy sentencji zaskarżonego wyroku” - str.16 apelacji). Skarżący są bowiem podmiotami profesjonalnymi, świadczącymi usługi prawne w tym obronę, toteż wymagania wobec nich przekraczają ogólne sformułowanie wątpliwości co do powziętej przez sąd decyzji procesowej, dla poparcia podniesionego zarzutu obrazy przepisów postępowania. Nie jest z pewnością ich spełnieniem ogólne zakwestionowanie dokonanej przez Sąd I instancji oceny wiarygodności dowodów (str.16 apelacji). Tym samym skarżący nie sprostali elementarnym zasadom, wymaganym przy formułowaniu zarzutów, stanowiącym element niezbędny środka odwoławczego wnoszonego i popieranego przed Sądem odwoławczym przez obrońcę jako podmiot kwalifikowany. Podobna praktyka obrońców nie tworzy przy tym po stronie Sądu odwoławczego obowiązku poszukiwania w zaskarżonym rozstrzygnięciu wszelkich uchybień, jakie mogły zaistnieć w danej sprawie, a jedynie badanych z urzędu, o których mowa w art.439 kpk. Nie jest bowiem rzeczą sądu odwoławczego przejmowanie roli skarżącego i doszukiwanie się w oparciu o „otwarte” sformułowanie zarzutu uchybień w zaskarżonym orzeczeniu ponad to, co wyraźnie wskazał skarżący.

Całkowicie dowolne jest – w ocenie Sądu odwoławczego – stanowisko skarżących co do tego, że Sąd i instancji a priori założył sprawstwo oskarżonego (str.17 apelacji). Skarżący odwołują się w tym zakresie do wyjaśnień oskarżonego, co – jak wyżej wskazano – samo w sobie nie może być skuteczne oraz do zeznań świadka W. Z. (1). Zeznania tego świadka zostały bowiem przez Sąd Okręgowy uznane za wiarygodne (str.7 uzasadnienia wyroku), ale pozostają bez jakiegokolwiek wpływu na odpowiedzialność oskarżonego M. S. w przedmiotowej sprawie. Zeznania świadka bowiem dotyczyły okoliczności nabycia przez niego udziałów w spółce (...), czego skarżący nie kwestionują, co miało miejsce 5 lutego 2018r., a zatem po inkryminowanych zdarzeniach. Przestępcze zachowania oskarżony M. S. podejmował bowiem w okresie od 1 sierpnia 2017r. do 5 grudnia 2017r. Z tożsamych względów skutku oczekiwanego przez skarżących nie może przynieść odwoływanie się do zeznań świadka J. Z., które również odnoszą się do zdarzeń mających miejsce po popełnieniu przestępstwa, tj. po dokonaniu przez pokrzywdzonego niekorzystnego rozporządzenia mieniem. Zeznania G. S. dotyczyły okoliczności – w ocenie Sądu Apelacyjnego – bezspornych, tj. faktu nieregulowania przez oskarżonego zobowiązań wobec pokrzywdzonego. Skarżący odwołują się do własnych wątpliwości w zakresie poprawności dokonanej przez Sąd Okręgowy oceny dowodów (str.17 apelacji), co w realiach rozpoznawanej sprawy jest chybione z dwóch, wskazanych już w niniejszym uzasadnieniu, względów. Sąd Apelacyjny odniesie się zatem w tym miejscu do nich zwięźle, wskazując na brak wątpliwości po stronie sądu orzekającego oraz niedopuszczalność jednoczesnego kwestionowania oceny dowodów oraz podniesienia zarzutu obrazy określonej w art.5 § 2 kk zasady in dubio pro reo. Ponownie również wskazać należy, że kategoryczne zaprzeczanie przez oskarżonego swemu sprawstwu samo w sobie nie implikuje jego uniewinnienia. Podkreślenia w tym miejscu wymaga, że o poprawności dokonanej oceny poszczególnych dowodów nie sposób wnioskować tylko w odniesieniu do każdego z nich z osobna, lecz należy uwzględniać wszystkie wzajemne powiązania pomiędzy dowodami, a zatem ich całościowe znaczenie. Sąd Okręgowy, odmiennie niż apelujący, uwzględnił wszystkie istotne dla rozstrzygnięcia dowody, we wzajemnych ich powiązaniach i uwarunkowaniach. Dokonane w rezultacie ustalenia faktyczne odzwierciedlają rzeczywisty przebieg zdarzeń. Warto też przypomnieć, że udowodnienie jakiegoś faktu nie musi oznaczać, że dane ustalenie zawsze winno wynikać bezpośrednio z konkretnych dowodów. Może ono wypływać także z nieodpartej logiki sytuacji stwierdzonej konkretnymi dowodami, jeżeli stanowi ona oczywistą przesłankę, na podstawie której doświadczenie życiowe nasuwa jednoznaczny wniosek, iż dana okoliczność faktycznie istotnie wystąpiła (patrz: wyrok Sądu Najwyższego z 11 stycznia 2021r., V KK 342/20).

Nie mają zatem racji skarżący kwestionując (str.22 apelacji) poczynione przez Sąd I instancji ustalenia faktyczne w sprawie. Zarzut błędu w ustaleniach faktycznych może bowiem zostać skutecznie podniesiony wyłącznie wówczas, gdy zasadność ocen i wniosków wyprowadzonych przez Sąd I instancji z okoliczności ujawnionych w toku przewodu sądowego nie odpowiada zasadom logicznego rozumowania oraz wskazaniom wiedzy i doświadczenia życiowego, bądź jest rezultatem oceny obarczonej nieuprawnioną dowolnością. Możliwość zaś przeciwstawienia ustaleniom Sądu orzekającego odmiennego poglądu nie może prowadzić do wniosku o dokonaniu przez Sąd błędu w ustaleniach faktycznych (por. wyroki: Sądu Apelacyjnego w Lublinie z: 27 lipca 2021r. II AKa 109/21, 30 grudnia 2019r. II AKa 55/19; wyrok Sądu Apelacyjnego w Białymstoku z 22 kwietnia 2021r., II AKa 29/21; postanowienie Sądu Najwyższego z 9 kwietnia 2008r., V KK 301/07; wyroki Sądu Najwyższego z: 10 maja 2005r. WA 10/05, 20 lutego 1975r. OSNPG 1975/9/84, 22 stycznia 1975r., OSNKW 1976/2/64). W przedmiotowej sprawie po dokonaniu swobodnej, zgodnej z dyrektywami określonymi w art.7 kpk oceny dowodów Sąd Okręgowy poczynił prawidłowe ustalenia faktyczne w sprawie. Wskazać przy tym godzi się, że skarżący kwestionując w uzasadnieniu wywiedzionej apelacji poczynione przez Sąd Okręgowy ustalenia faktyczne nie podnieśli w petitum wywiedzionego środka odwoławczego zarzutu opartego o art.438 pkt 3 kpk. Nie jest to wprawdzie okoliczność dyskwalifikująca omawiany środek odwoławczy ale od profesjonalnych reprezentantów stron Sąd Apelacyjny w niniejszym składzie oczekuje formułowania wewnętrznie spójnych pism procesowych. Skutku oczekiwanego przez skarżących nie może przynieść odwoływanie się do poczucia bezpieczeństwa uczciwych przedsiębiorców (str.28 apelacji), gdyż w zakresie zdarzeń będących przedmiotem rozpoznania w niniejszej sprawie oskarżony do tego grona nie należy; dopuścił się bowiem przestępstwa oszustwa na szkodę swojego kontrahenta.

Ad. (2) Zarzut nie jest trafny. Oddalenie wskazanych w apelacji wniosków dowodowych obrońców oskarżonego było bowiem w pełni zasadne (k.517v akt sprawy). Na wstępie wskazać należy, że z gruntu chybiony jest zarzut obrazy art.167 kpk, gdyż skarżący odwołują się w tym zakresie do oddalenia przez Sąd Okręgowy wniosków dowodowych złożonych przez obrońcę (art.170 kpk), nie zaś do braku inicjatywy dowodowej sądu (art.167 kpk). Rację bowiem ma Sąd Okręgowy twierdząc, że okoliczności, które miałyby być udowodnione nie mają znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy. Jak już bowiem wskazano w niniejszym uzasadnieniu, dotyczą kwestii zaistniałych po niekorzystnym rozporządzeniu mieniem przez pokrzywdzonego. Nie doszło zatem – wbrew twierdzeniom skarżących (str.24 apelacji) - do naruszenia prawa oskarżonego do rzetelnego procesu; jak również do naruszenia wskazanych na str.25 apelacji konwencji i Konstytucji oraz określonej w art.2 § 2 kpk zasady prawdy materialnej.

Ad. (3) Zarzut nie jest trafny. Uzasadnienie zaskarżonego orzeczenia spełnia bowiem wymogi określone w przepisie art.424 kpk i pozwala na prześledzenie toku rozumowania Sądu I instancji. Na marginesie, gdyż nie ma to odniesienia do realiów rozpoznawanej sprawy, wskazać należy, że – co do zasady - nawet wadliwe uzasadnienie, jako sporządzone po wydaniu wyroku, nie może mieć wpływu na treść rozstrzygnięcia. Wadliwość uzasadnienia nie spełnia zatem sama w sobie warunku z art.438 pkt 2 kpk, od którego zależy dopuszczalność uchylenia lub zmiany orzeczenia. Zarzut taki może zostać uznany za słuszny tylko w razie stwierdzenia, że uzasadnienie wyroku rzeczywiście uniemożliwia dokonanie merytorycznej kontroli orzeczenia, a więc weryfikacji ustaleń faktycznych i oceny dowodów, mogące mieć wpływ na treść orzeczenia, gdyż wskazuje na niewłaściwy proces podejmowania przez sąd decyzji o winie lub niewinności oskarżonego, albo też, gdy zawiera ono takie braki, które mogą wskazywać, że w procesie wyrokowania lub na etapie gromadzenia dowodów doszło do uchybień, świadczących o takim stopniu wadliwości wyroku, który powoduje konieczność jego uchylenia i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji. Tymczasem, Sąd odwoławczy takiej rangi uchybień w przedmiotowym dokumencie sprawozdawczym nie stwierdził. Wręcz przeciwnie, lektura uzasadnienia Sądu I instancji wykazała, że organ ten wskazał, jakie fakty uznał za udowodnione, jak też, które z nich ocenił za nieudowodnione, na jakich w tej mierze oparł się dowodach i dlaczego odrzucił dowody przeciwne, a nadto wyjaśnił podstawę prawną orzeczenia i wymiaru kary. W świetle poglądów doktryny i orzecznictwa, wyrażonych jeszcze przed wejściem w życie nowelizacji Kodeksu postępowania karnego, obowiązujących od 1 lipca 2015r., uzasadnienie wyroku nie determinuje prawidłowości rozstrzygnięć istniejących w jego sentencji (por: postanowienia Sądu Najwyższego z: 19 stycznia 2012r. V KK 425/11, 10 sierpnia 2011r. III KK 444/10; wyrok Sądu Apelacyjnego w Katowicach z 17 września 2009r., II AKa 232/09). Powyższe nie oznacza bynajmniej, że sąd odwoławczy nie ma obowiązku analizy pisemnych motywów pod kątem postawionych w apelacji zarzutów. Jeśli wynik tej analizy bezsprzecznie prowadzi do wniosku, że uzasadnienie zaskarżonego wyroku nie spełnia kryteriów określonych w art. 424 § 1 i 2 k.p.k., wówczas obowiązkiem sądu odwoławczego jest uzupełnienie faktycznych i prawnych wywodów, zgodnie z granicami i kierunkiem środka zaskarżenia (por: wyrok Sądu Najwyższego z 30 września 2015r., II KK 59/15 ). Taka potrzeba jednak w rozpoznawanej sprawie nie wystąpiła. Ogólne rozważania skarżących w zakresie tego zarzutu (str.27-28 apelacji) są całkowicie chybione.

Wnioski

1.  zmiana zaskarżonego wyroku i uniewinnienie oskarżonego M. S. od zarzuconego mu aktem oskarżenia czynu zabronionego

względnie

2.  uchylenie zaskarżonego wyroku w całości, a w konsekwencji przekazanie sprawy do ponownego jej rozpoznania w tymże zakresie Sądowi właściwemu pod względem miejscowym oraz rzeczowym.

☐ zasadne

☐ częściowo zasadne

☒ niezasadne

Zwięźle o powodach uznania wniosków za zasadne, częściowo zasadne albo niezasade.

Ad. 1. Niezasadność zarzutów apelacyjnych.

Ad. 2. Brak jest podstaw do uznania, że zachodzą przesłanki do uchylenia zaskarżonego orzeczenia i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji. Wniosek o charakterze kasatoryjnym nie jest zasadny wobec niezasadności podniesionych zarzutów. Na marginesie zatem jedynie wskazać należy, że wniosek ten nie został w żaden sposób umotywowany. Podkreślenia tymczasem wymaga, że zgodnie z aktualnym oraz mającym zastosowanie w przedmiotowej sprawie brzmieniem przepisu art.437 § 2 kpk, uchylenie wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania może nastąpić wyłącznie w wypadkach wskazanych w art.439 § 1 kpk (skarżący nie podnieśli takiego zarzutu, a Sąd odwoławczy nie stwierdza zaistnienia bezwzględnej przyczyny odwoławczej) i art.454 kpk (nie ma zastosowania w przedmiotowej sprawie) lub jeżeli jest konieczne przeprowadzenie na nowo przewodu w całości (skarżący nie wskazali okoliczności świadczących o takiej potrzebie a Sąd odwoławczy nie stwierdza ich zaistnienia).

4.  OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU

1.

Nie dotyczy.

Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności

Nie dotyczy.

5.  ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO

1.5.1. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji

1.1.

Przedmiot utrzymania w mocy

Zaskarżony wyrok.

Zwięźle o powodach utrzymania w mocy

Nietrafność zarzutów apelacyjnych. Brak przesłanek z art.439 § 1 kpk i art.440 kpk.

1.5.2. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji

0.1.1.

Przedmiot i zakres zmiany

Nie dotyczy.

Zwięźle o powodach zmiany

Nie dotyczy.

1.5.3. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji

1.5.3.1. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia

1.1.

Nie dotyczy.

☐ art. 439 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia

Nie dotyczy.

2.1.

Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości

☐ art. 437 § 2 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia

Nie dotyczy.

3.1.

Konieczność umorzenia postępowania

☐ art. 437 § 2 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia

Nie dotyczy.

4.1.

Nie dotyczy.

☐ art. 454 § 1 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia

Nie dotyczy.

1.5.3.2. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania

Nie dotyczy.

1.5.4. Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Przytoczyć okoliczności

Nie dotyczy.

6.  Koszty Procesu

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Przytoczyć okoliczności

II.

Na mocy przepisu art.626 § 1 kpk, art. 1, art.2 ust. 1 pkt 3 ustawy z 23 czerwca 1973r. o opłatach w sprawcach karnych Sąd Apelacyjny zasądził na rzecz Skarbu Państwa od oskarżonego 180 zł. tytułem opłaty za postępowanie odwoławcze oraz obciążył go wydatkami tego postępowania. Brak jest bowiem podstaw do zwolnienia go od obowiązku ich ponoszenia.

7.  PODPISy

1.3. Granice zaskarżenia

Kolejny numer załącznika

1.

Podmiot wnoszący apelację

Obrońcy oskarżonych

Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja

wina

1.1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

☒ na korzyść

☐ na niekorzyść

☒ w całości

☐ w części

☐

co do winy

☐

co do kary

☐

co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

1.1.3.2. Podniesione zarzuty

Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

☐

art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

☐

art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany
w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

☒

art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

☐

art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,
jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

☐

art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

☐

art. 439 k.p.k.

☐

brak zarzutów

1.1.4. Wnioski

☒

uchylenie

☒

zmiana