Portal Orzeczeń Sądu Apelacyjnego w Gdańsku

Formularz UK 2

Sygnatura akt

II AKa 443/22

Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników:

1

1.  CZĘŚĆ WSTĘPNA

1.1.1. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji

Wyrok Sądu Okręgowego w Toruniu z dnia 28 października 2022 r., sygn. akt
II K 27/22.

Sąd Okręgowy orzekł następująco:

I. oskarżonego Ł. M. uznał za winnego popełnienia czynu opisanego w pkt. 1 a/o z tym ustaleniem, że zakwalifikował ten czyn jako przestępstwo z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 294 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw.
z art. 12 § 1 k.k. i za to w myśl art. 11 § 3 k.k., na podstawie art. 294 § 1 k.k. w zw.
z art. 57b k.k. wymierzył mu karę 2 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności,

II. oskarżonego Ł. M. uznał za winnego popełnienia czynu opisanego w pkt. 2 a/o z tą zmianą, że działał na szkodę ujawnionych pokrzywdzonych i banku (...) SA z siedzibą we W., tj. przestępstwa z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 12 § 1 k.k. i za to na podstawie art. 286
§ 1 k.k. w zw. z art. 57b k.k. wymierzył mu karę 1 roku i 3 miesięcy pozbawienia wolności,

III. oskarżonego Ł. M. uznał za winnego popełnienia przestępstwa opisanego w pkt. 3 a/o z tą zmianą, że nakłaniał wskazane osoby do złożenia nierzetelnego dokumentu, tj. przestępstwa z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 18 § 2 k.k.
w zw. z art. 297 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 12 § 1 k.k. i za to w myśl art. 11 § 3 k.k., na podstawie art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 57b k.k. wymierzył mu karę 1 roku i 3 miesięcy pozbawienia wolności,

IV. na podstawie art. 85 § 1 k.k. i art. 86 § 1 k.k. jednostkowe kary pozbawienia wolności orzeczone w pkt. I, II i III połączył i wymierzył oskarżonemu Ł. M. karę łączną 3 lat pozbawienia wolności,

V. na podstawie art. 63 § 1 k.k. zaliczył na poczet orzeczonej (łącznej) kary pozbawienia wolności okres faktycznego pozbawienia wolności od dnia 19 maja 2021r. godz. 10.51 do 4 kwietnia 2022r. godz. 13.50,

VI. na podstawie art. 46 § 1 k.k. orzekł od oskarżonego Ł. M. obowiązek naprawienia szkody na rzecz pokrzywdzonych w związku ze skazaniem za czyn 2 i 3 a/o:

- A. T. w wysokości 4 030,00 złotych,

- A. L. w wysokości 6 269,36 złotych,

- D. D. w wysokości 6 030,00 złotych,

- D. S. w wysokości 4 538,90 złotych,

- E. P. (K.) w wysokości 5 032,00 złotych,

- H. R. w wysokości 8 575,37 złotych,

- I. Z. w wysokości 6 030,00 złotych,

- I. B. w wysokości 608,90 złotych,

- J. K. (1) w wysokości 2 567,40 złotych,

- J. W. w wysokości 3 000,00 złotych,

- K. K. (1) w wysokości 2 610,00 złotych,

- J. K. (2) w wysokości 5 008,90 złotych,

- M. K. (1) w wysokości 6 029,69 złotych,

- M. K. (2) w wysokości 12 090,81 złotych,

- M. A. w wysokości 1 008,90 złotych,

- T. D. w wysokości 6 000,00 złotych

- W. Ś. w wysokości 6 530,00 złotych,

- M. K. (3) w wysokości 2 047,50 złotych,

- M. C. w wysokości 11 792,33 złotych,

- M. B. (1) w wysokości 3 017,00 złotych

- R. C. w wysokości 5 208,90 złotych

- K. R. w wysokości 3 500,00 złotych,

- G. Z. w wysokości 3 215,00 złotych,

- D. R. w wysokości 10 525,00 złotych,

- D. K. w wysokości 6 000,00 złotych,

- D. C. w wysokości 3 515,00 złotych,

- J. B. w wysokości 3 017,00 złotych,

- K. K. (2) w wysokości 3 008,90 złotych,

- E. K. w wysokości 3 304,93 złotych,

- M. R. w wysokości 15 344,50 złotych,

- J. S. w wysokości 4 414,66 złotych,

- M. K. (4) w wysokości 12 426,70 złotych,

- M. B. (2) w wysokości 3 015,00 złotych

VII. na podstawie art. 46 § 1 k.k. orzekł obowiązek naprawienia szkody od oskarżonego Ł. M. na rzecz banku (...) SA
z siedzibą we W.:

a) kwotę 880 000,00 złotych w związku ze skazaniem za czyn 1 z a/o,

b) kwotę 27 714,42 złotych w związku ze skazaniem za czyn z pkt. 2 a/o,

VIII. zwolnił oskarżonego od uiszczenia kosztów sądowych, a wydatkami postępowania w sprawie obciążył w całości Skarb Państwa.

1.1.2. Podmiot wnoszący apelację

☒ oskarżyciel publiczny

☐ oskarżyciel posiłkowy

☐ oskarżyciel prywatny

☐ obrońca oskarżonego

☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego

☐ inny

1.1.3. Granice zaskarżenia

1.1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

☐ na korzyść

☒ na niekorzyść

☐ w całości

☒ w części

☐

co do winy

☒

co do kary

☐

co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

1.1.3.2. Podniesione zarzuty

Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

☐

art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

☐

art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany
w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

☐

art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

☐

art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,
jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

☒

art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

☐

art. 439 k.p.k.

☐

brak zarzutów

1.1.4. Wnioski

☐

uchylenie

☒

zmiana

2.  Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy

1.2.1. Ustalenie faktów

1.2.1.1. Fakty uznane za udowodnione

Lp.

Oskarżony

Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

Dowód

Numer karty

1.2.1.2. Fakty uznane za nieudowodnione

Lp.

Oskarżony

Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

Dowód

Numer karty

1.2.2. Ocena dowodów

1.2.2.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów

Lp. faktu z pkt 2.1.1

Dowód

Zwięźle o powodach uznania dowodu

1.2.2.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów
(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów)

Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2

Dowód

Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu

3.  STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków

Lp.

Prokurator Prokuratury Rejonowej (...) w T.. Zarzut I.

I. Na podstawie art. 438 pkt 4 k.p.k.:

a) rażąca niewspółmierność wymierzonej oskarżonemu
w punkcie I wyroku kary 2 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności, w sytuacji gdy zarówno charakter przestępstwa, którego się dopuścił oskarżony, sposób działania, przy wykorzystaniu zajmowanego stanowiska doradcy klienta, a nadto okoliczności jego popełnienia, tj. wykorzystanie zaufania pokrzywdzonej, wysoki stopień winy i społecznej szkodliwości przestępstwa, a także wzgląd na cele zapobiegawcze, jakie kara ma osiągnąć wobec oskarżonego oraz potrzeby w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa, przemawiają za orzeczeniem wobec niego kary surowszej,

b) rażąca niewspółmierność wymierzonej oskarżonemu
w punkcie II wyroku kary 1 roku i 3 miesięcy pozbawienia wolności, podczas gdy okoliczności sprawy, sposób działania sprawcy, w tym pokrzywdzenie wielu osób działaniem rozciągniętym w czasie, a nadto wysoki stopień społecznej szkodliwości czynu, popełnionego
z niskich pobudek, przy wykorzystaniu zajmowanego stanowiska doradcy klienta, przemawiają za wymierzeniem mu kary w wymiarze surowszym,

c) rażąca niewspółmierność wymierzonej oskarżonemu
w punkcie III wyroku kary 1 roku i 3 miesięcy pozbawienia wolności, podczas gdy okoliczności sprawy, sposób działania sprawcy, w tym pokrzywdzenie wielu osób działaniem rozciągniętym w czasie, a nadto wysoki stopień społecznej szkodliwości czynu, popełnionego
z niskich pobudek, przy wykorzystaniu zajmowanego stanowiska doradcy klienta, przemawiają za wymierzeniem mu kary w wymiarze surowszym,

d) w konsekwencji rażąca niewspółmierność wymierzonej oskarżonemu w punkcie IV wyroku kary łącznej 3 lat pozbawienia wolności, w sytuacji gdy w okolicznościach sprawy zasadne jest wymierzenie oskarżonemu kary łącznej w surowszym wymiarze.

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

Zarzut I – niezasadny w każdym aspekcie (Ia-Id).

W pierwszej kolejności trzeba wskazać, że nie ma racji oskarżyciel publiczny, że Sąd Okręgowy wymierzył oskarżonemu rażąco niewspółmierne jednostkowe kary pozbawienia wolności w punktach I, II i III zaskarżonego wyroku (zarzut Ia, Ib, Ic).

Stwierdzenie zasadności zarzutu z art. 438 pkt 4 k.p.k. może bowiem nastąpić tylko wtedy, gdy kara orzeczona nie uwzględnia w należyty sposób stopnia społecznej szkodliwości przypisanego czynu oraz nie realizuje wystarczająco celów kary, ze szczególnym uwzględnieniem celów zapobiegawczych
i wychowawczych. Zatem chodzi o sytuację, w której zasady związane
z wymiarem kary, analizowane w kontekście okoliczności sprawy, „zostały naruszone w stopniu jaskrawym, obiektywnie niezrozumiałym, zupełnie niedającym się pogodzić z zasadniczymi funkcjami kary” (zob. np.: wyroki Sądu Najwyższego: z dnia 22 października 2007 r., SNO 75/07, LEX nr 569073,
z dnia 9 stycznia 2019 r., VI KA 2/19, LEX nr 2643347 i z dnia 12 października 2023 r., II KK 344/22, LEX nr 3614528; wyroki Sądu Apelacyjnego:
w Katowicach z dnia 14 listopada 2019 r., II AKa 481/19, LEX nr 3405016,
w Warszawie z dnia 12 stycznia 2021 r., II AKa 121/20, LEX nr 3144342
i w Szczecinie z dnia 18 maja 2023 r., II AKa 68/23, LEX nr 3609251).
W istocie musi zatem zaistnieć wyraźna różnica między karą wymierzoną
a karą, która powinna zostać wymierzona w wyniku prawidłowego zastosowania dyrektyw wymiaru kary oraz zasad ukształtowanych przez orzecznictwo. Rażąco niewspółmierna w rozumieniu art. 438 pkt 4 k.p.k., może być zatem kara rażąca swoją surowością, jak i też kara rażąco łagodna.

Na gruncie badanej sprawy skarżący pierwszoplanowo podnosi zarzut rażącej łagodności wymierzonych oskarżonemu jednostkowych kar pozbawienia wolności. Z taką dysproporcją nie mamy jednak w odniesieniu do żadnej z tych kar do czynienia.

Sąd meriti wskazał w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku na okoliczności obciążające i łagodzące, które wziął pod uwagę przy wymiarze kary (s. 18-19). Do okoliczności obciążających zaliczył: poczucie bezkarności, działanie
z premedytacją, wysokość bezprawnej korzyści majątkowej, wysokość szkody, długi okres czasu przez jaki oskarżony popełniał przestępstwo, wyczerpanie swoim działaniem przestępstwa zakwalifikowanego z więcej niż jednego przepisu k.k. i uzależnienie od hazardu. Jako okoliczności łagodzące przyjął zaś: dotychczasową niekaralność, przyznanie się do popełnienia zarzuconego przestępstwa oraz złożenie wyjaśnień, szczerą skruchę, brak wyznaczników wskazujących na demoralizację, bliskie i bardzo dobre relacje z członkami swojej rodziny, którzy wspierają go i motywują do życia w zgodzie
z obowiązującym w Polsce porządkiem prawnym.

Skarżący w swojej argumentacji nie wskazuje okoliczności, których sąd a quo nie wziął w ogóle pod uwagę jako okoliczności obciążających, lecz tylko te wzięte pod uwagę (przy spełnieniu kryterium „zwięzłości” z art. 424 § 1 k.p.k.), rozbudowuje w warstwie opisowej. W istocie nie zmienia to ich znaczenia dla dokonanego wymiaru kary. Trzeba mieć przy tym na uwadze także i to, co nie wybrzmiewa jednoznacznie w argumentacji prokuratora, że do okoliczności mających wpływ na wymiar kary, co do zasady, nie zalicza się tych, które należą do znamion czynu zabronionego, chyba że podlegają one stopniowaniu co do nasilenia lub jakości (por. wyrok Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu z dnia
9 września 2009 r., II AKa 228/09, LEX nr 534429).

Sąd Okręgowy miał na uwadze wysoki stopień społecznej szkodliwości czynów przypisanych oskarżonemu Jak wskazał: „Zachowanie oskarżonego uderzyło bowiem w dobro o istotnym znaczeniu społecznym, podważało zaufanie do banku i jego pracowników. O wysokiej społecznej szkodliwości czynów oskarżonego świadczy postać jego umyślności. (…) oskarżony popełniając przypisane mu czyny działał umyślnie, w zamiarze bezpośrednim. Przy czym popełniał je by realizować swój pociąg do hazardu, gdzie biegli rozpoznali
u niego uzależnienie od hazardu, co jednak nie usprawiedliwia jego zachowania i nie umniejsza tak stopnia winy jak i społecznej szkodliwości czynów” (s. 12 uzasadnienia), z czym Sąd Apelacyjny w pełni się zgadza.
Z opisu każdego z przypisanych oskarżonemu czynów wynika, że oskarżony działał jako doradca klienta, zatrudniony w Banku (...) SA Oddział w T.. Nie jest więc zasadne stwierdzenie skarżącego, że sąd a quo pominął całkowicie to, że oskarżony wykorzystał zajmowane stanowisko doradcy klienta. Wskazany jest w tych opisach także sposób działania oskarżonego, który wykorzystał zaufanie jakim obdarzali go klienci
i zastosowane przez niego podstępne zabiegi skutkujące wprowadzeniem pokrzywdzonych w błąd. Niewątpliwie uwzględnione zostało przez sąd meriti także to, że oskarżony działał z premedytacją: w sposób przemyślany dokonał wyboru m. in. 80-letniej pokrzywdzonej M. M., jako klientki dysponującej znaczną ilością środków pieniężnych i w sposób przez siebie kontrolowany utrzymywał ją w niewiedzy co do rzeczywistego stanu posiadanych przez nią środków pieniężnych. Także w przypadku pozostałych dwóch czynów oskarżony nakłaniał pokrzywdzonych kredytobiorców
– licznych klientów ww. Banku do dokonania przelewu na jego konto pod pozorem przelewów technicznych na rachunek banku za obsługę udzielonego kredytu. Trzeba zarazem dostrzegać w odniesieniu do czynu z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 18 § 2 k.k. w zw. z art. 297 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw.
z art. 12 § 1 k.k., że pokrzywdzeni mieli świadomość, iż przedkładają oskarżonemu fikcyjne zaświadczenia o miejscu zatrudnieniu i wysokości zarobków (s. 4 uzasadnienia), bez czego nie otrzymaliby kredytu. Skarżący nie dostrzegł trafnej w tym przypadku oceny sądu a quo, że dał wiarę zeznaniom tej grupy świadków „z zastrzeżeniem, że w zakresie pokrzywdzonych z pkt. 3 a/o (…) byli to współsprawcy czynu oskarżonego, który podżegał ich do wzięcia kredytu, mimo iż wiedział. że nie mają oni zdolności kredytowej i co korespondowało bardziej z dokumentacją bankową ich dotyczącą, niż z ich
z zeznaniami w tej części, w której obawiali się o swoją odpowiedzialność karną” (s. 9 uzasadnienia).

Oczywiście przedstawia się jednocześnie to, że oskarżony wykorzystał możliwość dostępu do systemu banku oraz znajomość procedur i druków bankowych, dla uwiarygodnienia przestępczego procederu.

Jakkolwiek prokurator podkreśla to, że oskarżony „wszystkie uzyskane od M. M. środki utracił”, to jednak zauważa, że nastąpiło to „na skutek błędnych decyzji inwestycyjnych”, jak również, że Bank (...) wdrożył wobec pokrzywdzonej procedurę reklamacyjną i pokrzywdzona odzyskała utracone środki. Z kolei wskazując, że oskarżony na rzecz Banku (...) będzie zobowiązany do zwrotu bezprawnie pobranych środków, nie dostrzega tego, że oskarżony nawiązał już z tym bankiem kontakt i procedura naprawienia szkody zostanie uruchomiona po uprawomocnieniu się zaskarżonego wyroku, co potwierdził na rozprawie odwoławczej obrońca oskarżonego. Niewątpliwie należało potraktować to na korzyść oskarżonego.

Z kolei deprecjonowanie wymowy stwierdzonych przez sąd a quo okoliczności łagodzących również nie jest trafione. Rzecz bowiem nie w tym, by oceniać je przez pryzmat tych okoliczności, które nie zaistniały. Nie ma zatem znaczenia dywagowanie przez skarżącego nad tym, że choć oskarżony wyraził skruchę, to jednak „nie zdobył się na refleksję dotyczącą niegodziwości swego postępowania, zaś kres jego działania nastąpił nie z wewnętrznej motywacji oskarżonego lecz wyłącznie na skutek losowego zdarzenia”, tj. dopiero
w związku z tym, że pokrzywdzona trafiła do innego doradcy bankowego, który przedstawił jej wydruk bankowy prezentujący prawdziwy stan jej oszczędności. Nie zmienia zatem oceny znaczenia przyznania się do winy i skruchy oskarżonego to, że nie zaprzestał wcześniej swojej działalności, lecz kontynuował ją aż do momentu ujawnienia przestępstwa. Warto przy tym odnotować to stwierdzenie sądu meriti, niedostrzeżone przez prokuratora,
że postawa procesowa oskarżonego, który nie negował swojej winy ani sposobu działania „umożliwiała rezygnację z bezpośredniego przesłuchania większości świadków” (s. 7 uzasadnienia). Trudno też podzielić stwierdzenie
- przypuszczenie autora apelacji, że sąd a quo „zdawał się nie zauważyć faktu, że oskarżony w ramach przypisanych mu czynów ciągłych dopuścił się łącznie 83 zachowań (nie czynów – przypis SA) i że okres jego przestępczej działalności trwał od 2017 roku do 2021 roku, wobec uwzględnienia długiego okresu czasu przez jaki oskarżony popełniał przestępstwo i rozważań sądu meriti dotyczących przyjęcia działania w warunkach czynu ciągłego (s. 13-14 uzasadnienia). Kwestionowanie niekaralności oskarżonego jako istotnej okoliczności łagodzącej, także poprzez wskazywanie, że oskarżony jest osobą relatywnie młodą (w chwili zakończenia przestępczej działalności miał już ukończone 38 lat – przypis SA), a zatem jego niekaralność nie jest czymś wyjątkowym, również nie jest uprawnione. Tym bardziej, że w chwili orzekania w postępowaniu odwoławczym oskarżony nadal zachował status osoby niekaranej sądownie, mając niemal 42 lata. Bezsprzecznie świadczy to o tym, że oskarżony po popełnieniu przestępstw prowadzi już uczciwe życie, co także przemawia na jego korzyść.

W rezultacie Sąd Apelacyjny nie podzielił stanowiska skarżącego, że Sąd Okręgowy nie przytoczył wszystkich okoliczności świadczących na niekorzyść oskarżonego, a okoliczności na które się powołał w sposób nienależyty ocenił, przez co kary jednostkowe (i kara łączna, o czym dalej)) jawią się jako niewspółmierne w stopniu rażącym.

Podnosząc zarzut niewspółmierności orzeczonej kary łącznej (zarzut Id) skarżący wywodzi go (jak należy wnosić z petitum apelacji – wobec odniesienia się do tej kwestii w jej uzasadnieniu tylko zdawkowo), z wymierzenia
w konsekwencji kary łącznej pozbawienia wolności obejmującej jednostkowe kary pozbawienia wolności, jego zdaniem, rażąco niewspółmierne (łagodne). Ponieważ skarżący nie podniósł żadnych innych okoliczności na poparcie swojego twierdzenia, Sąd Apelacyjny poprzestanie na stwierdzeniu trafności argumentacji sądu a quo w przedmiocie wymierzenia oskarżonemu kary łącznej 3 lat pozbawienia wolności (s. 19-22 uzasadnienia). Sąd meriti wskazał okoliczności, które zadecydowały o zastosowaniu zasady asperacji, przy dysponowaniu możliwością orzeczenia jej w przedziale od 2 lat i 7 miesięcy do 5 lat, przy zaistnieniu ścisłego związku przedmiotowo-podmiotowego pomiędzy zbiegającymi się przestępstwami. Sąd Apelacyjny zgadza się z argumentacją sądu a quo, że orzeczona kara łączna nie może być uznana za karę niewspółmiernie łagodną, ponieważ „będzie ona skutkowała koniecznością pobytu w zakładzie karnym osoby, która dotychczas nie była izolowana od społeczeństwa i nie obracała się w środowisku kryminogennym” (s. 21 uzasadnienia). Orzeczenie jej w wymiarze postulowanym przez prokuratora
(7 lat), w świetle przeprowadzonych rozważań byłoby nieuzasadnione i jak słusznie zauważył sąd meriti raziłoby surowością w obiektywnym odczuciu
(s. 19 uzasadnienia). Chodzi bowiem także o to, by w rozsądnym terminie doszło do uczynienia zadość nałożonemu obowiązkowi naprawienia szkody na rzecz poszczególnych pokrzywdzonych.

W konsekwencji również co do orzeczonej kary łącznej pozbawienia wolności Sąd Apelacyjny nie stwierdził, aby była ona rażąco niewspółmierna (łagodna).

Reasumując, Sąd Okręgowy ani w przypadku wymierzenia oskarżonemu kar jednostkowych, ani w konsekwencji kary łącznej nie przekroczył ram tzw. swobodnego uznania sędziowskiego, kierując się granicami ustawowego zagrożenia, ogólnymi zasadami wymiaru kary oraz dyrektywami jej wymiaru.

Wniosek

1. zmiana punktu I zaskarżonego wyroku, poprzez wymierzenie oskarżonemu Ł. M. za czyn z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 294 § 1 k.k. w zw.
z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 12 § 1 k.k. kary 5 lat pozbawienia wolności,

2. zmiana punktu II zaskarżonego wyroku, poprzez wymierzenie oskarżonemu Ł. M. za czyn z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 12 § 1 k.k. kary 2 lat pozbawienia wolności,

3. zmiana punktu III zaskarżonego wyroku, poprzez wymierzenie oskarżonemu Ł. M. za czyn z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 18 § 2 k.k. w zw. z art. 297 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 12 § 1 k.k. kary 2 lat pozbawienia wolności,

4. w konsekwencji, zmiana punktu IV wyroku, poprzez wymierzenie oskarżonemu Ł. M. kary łącznej 7 lat pozbawienia wolności.

☐ zasadny

☒ niezasadne

☐ częściowo zasadny

Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

Ad. 1, 2, 3 – niezasadny, z przyczyn podanych przy omawianiu zarzutu Ia, Ib
i Ic, wobec niewykazania przez skarżącego rażącej niewspółmierności orzeczonych wobec oskarżonego jednostkowych kar pozbawienia wolności.

Ad. 4 – niezasadny, z przyczyn podanych przy omawianiu zarzutu Id, wobec niewykazania przez skarżącego rażącej niewspółmierności orzeczonej wobec oskarżonego kary łącznej pozbawienia wolności.

4.  OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU

1.

Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności

5.  ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO

1.5.1. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji

1.1.

Przedmiot utrzymania w mocy

Całość zaskarżonego rozstrzygnięcia co do orzeczonych kar jednostkowych
i kary łącznej.

Zwięźle o powodach utrzymania w mocy

Niezasadność zarzutów podnoszonych w wywiedzionej apelacji,
a jednocześnie niestwierdzenie zaistnienia okoliczności, które należałoby brać pod uwagę z urzędu (art. 439 § 1 k.p.k. i art. 440 k.p.k.).

1.5.2. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji

0.1.1.

Przedmiot i zakres zmiany

Zwięźle o powodach zmiany

1.5.3. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji

1.5.3.1. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia

1.1.

☐ art. 439 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia

2.1.

Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości

☐ art. 437 § 2 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia

3.1.

Konieczność umorzenia postępowania

☐ art. 437 § 2 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia

4.1.

☐ art. 454 § 1 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia

1.5.3.2. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania

1.5.4. Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Przytoczyć okoliczności

6.  Koszty Procesu

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Przytoczyć okoliczności

2.

2. Kosztami procesu za postępowanie odwoławcze obciążono Skarb Państwa – z uwagi na treść art. 636 § 1 k.p.k.

7.  PODPIS

1.1.3. Granice zaskarżenia

Kolejny numer załącznika

1

Podmiot wnoszący apelację

Prokurator Prokuratury rejonowej (...) w T..

Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja

Rozstrzygnięcie o karach jednostkowych pozbawienia wolności i karze łącznej.

1.1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

☐ na korzyść

☒ na niekorzyść

☐ w całości

☒ w części

☐

co do winy

☒

co do kary

☐

co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

1.1.3.2. Podniesione zarzuty

Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

☐

art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

☐

art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany
w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

☐

art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

☐

art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,
jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

☒

art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

☐

art. 439 k.p.k.

☐

brak zarzutów

1.1.4. Wnioski

☐

uchylenie

☒

zmiana