Portal Orzeczeń Sądu Apelacyjnego w Gdańsku

UZASADNIENIE

Sąd Okręgowy w Gdańsku, VII Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych wyrokiem z dnia 14 listopada 2024 r., sygn. akt VII U 1596/23 oddalił odwołanie ubezpieczonej.

Podstawę tego rozstrzygnięcia stanowiły następujące ustalenia i rozważania Sądu I instancji:

Ubezpieczona K. P., ur. (...), w dniu 28 kwietnia 2023 r. (data wpływu) złożyła w organie rentowym wniosek o rentę z tytułu niezdolności do pracy. Ubezpieczona ma wykształcenie średnie ogólne, z zawodu jest elektromonterem. Ostatnio pracowała jako osoba sprzątająca.

Ubezpieczona miała przyznane prawo do świadczenia rehabilitacyjnego do 31 maja 2023r.

W związku ze złożonym wnioskiem stan zdrowia ubezpieczonej został poddany ocenie lekarza orzecznika ZUS, który w opinii z dnia 12 czerwca 2023 r. rozpoznał u wnioskodawczyni przeczulicę w rzucie blizny pooperacyjnej po uwolnieniu prawego n. łokciowego na wysokości rowka, zwyrodnienia wielostawowe – bez wyraźnej dysfunkcji układu ruchu, ognisko w okolicy lewego hopikampa w obserwacji – bez wyraźnych deficytów neurologicznych, nadciśnienie tętnicze, niedoczynność tarczycy - substytucja. Orzeczeniem z dnia 12 czerwca 2023 r. Lekarz Orzecznik ZUS nie stwierdził niezdolności do pracy u ubezpieczonej.

Na skutek sprzeciwu wniesionego przez ubezpieczoną jej zdrowia został poddany ocenie komisji lekarskiej ZUS, która rozpoznała u wnioskodawczyni jak lekarz orzecznik. Orzeczeniem z dnia 23 czerwca 2023 r. komisja lekarska pozwanego również stwierdziła, że ubezpieczona nie jest niezdolna do pracy.

Powołując się na orzeczenie komisji lekarskiej ZUS z dnia 23 czerwca 2023r. zaskarżoną w niniejszej sprawie decyzją z dnia 5 lipca 2023 r. Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w G. odmówił ubezpieczonej K. P. prawa do renty z tytułu niezdolności do pracy.

Ubezpieczona od wielu lat skarży się na bóle wielostawowe, a w szczególności w zakresie kończyny górnej prawej, stawów kolanowych i kręgosłupa szyjnego. Rehabilitowana. W grudniu 2021 r. miała zabieg odbarczający nerw pośrodkowy w kanale prawego nadgarstka i w maju 2022 r. uwolnienie nerwu łokciowego w rowku tego nerwu kości ramiennej z antepozycją nerwu. Przebywała wówczas 182 dni na zasiłku chorobowym i rehabilitacyjnym do 31 maja 2023 r.

K. P. nie jest niezdolna całkowicie i częściowo do pracy zarobkowej z powodu naruszenia sprawności narządu ruchu po dniu 31 maja 2023 r. W obecnym stadium zaawansowania choroby zwyrodnieniowej należy rekomendować ubezpieczonej kontynuację leczenia u dedykowanych specjalistów medycyny. W czasie zaostrzeń winna korzystać z okresowych zwolnień lekarskich na podstawie zaświadczeń o czasowej niezdolności do pracy. Konieczne jest u ubezpieczonej systematyczne prowadzenie zabiegów usprawniających, łącznie z leczeniem sanatoryjnym. Obecnie nie spełnia jednak definicji osoby niezdolnej do pracy.

K. P. cierpi na zaburzenia depresyjno-lękowe mieszane, które mają charakter remitujący. W ich przebiegu występują okresy lepszego i gorszego samopoczucia aż do całkowitej remisji objawów. W przypadku ubezpieczonej powyższe zaburzenia można leczyć w trybie ambulatoryjnym przez zwiększenie dawki stosowanych leków, dołączenie leku p/depresyjnego o innym mechanizmie, zmieniając lek podstawowy na inny, stosując regularną psychoterapię lub ewentualnie w ramach oddziału ogólnopsychiatrycznego dziennego lub zamkniętego. Powyższe leczenie można prowadzić wykorzystując okresy zwolnień lekarskich. U ubezpieczonej nie jest stosowane agresywne leczenie zarezerwowane dla ciężkich stanów, nie była ona kierowana do szpitala psychiatrycznego.

W związku z czym stan zdrowia strony nie czyni jej całkowicie ani częściowo niezdolną do pracy po dniu 31 maja 2023 r.

W ocenie biegłego neurologa Opinia Komisji Lekarskiej ZUS z dnia 23 czerwca 2023 r. oraz Opinia Lekarska Lekarza Orzecznika ZUS z 12 czerwca 2023 r. są prawidłowe, albowiem obraz radiologiczny ogniska zlokalizowanego w okolicy lewego zakrętu przyhipokampowego w mózgu jest stacjonarny w porównaniu do szeregu badań poprzednich kontrolnych MRI – przy czym temu ognisku (charakter zmiany niespecyficzny) nie towarzyszą objawy ogniskowego uszkodzenia układu nerwowego w badaniu przedmiotowym. Stan po leczeniu operacyjnym zespołu cieśni nadgarstka prawego – 12.2021 r. i uwolnieniu nerwu łokciowego prawego z plastyką aparatu więzadłowego w rowku w 05.2022 r. oraz przeczulica w rzucie blizny pooperacyjnej po uwolnieniu prawego nerwu łokciowego na wysokości rowka – nie powodują istotnej dysfunkcji prawej kończyny górnej.

Stan zdrowia strony nie wskazuje na to, że po dniu 31 maja 2023 r. utraciła ona częściowo, a tym bardziej całkowicie zdolność do pracy zarobkowej.

Powyższy stan faktyczny sąd ustalił na podstawie dokumentów zgromadzonych w aktach sprawy jak również w aktach rentowych pozwanego oraz dokumentacji lekarskiej ZUS, których prawdziwość i rzetelność nie była kwestionowana przez żadną ze stron postępowania. W związku z powyższym sąd również nie znalazł podstaw by podważyć ich wiarygodność.

Orzekając w niniejszej sprawie sąd oparł się na opiniach biegłego ortopedy lek. med. W. Z., biegłego psychiatry dr med. D. M. oraz biegłego neurologa prof. dr hab. med. J. M., którzy zgodnie stwierdzili, że ubezpieczona nie jest niezdolna do pracy, zgodnie z wnioskiem ubezpieczonej o powołanie biegłych z zakresu ortopedii, psychiatrii oraz neurologii.

Oceniając opinie biegłych sąd ma na uwadze, iż warunkiem uznania opinii za podstawę ustaleń faktycznych jest ustalenie, że jest ona zupełna (kompletna i dokładna) oraz komunikatywna (zrozumiała, jasna). Dowód z opinii biegłych musi zatem oceniony być z zachowaniem następujących wskazań, tj. czy:

1) biegły dysponuje wiadomościami specjalnymi do stwierdzenia okoliczności mających istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy (argument z art. 278 § 1 k.p.c.);

2) opinia biegłego jest logiczna, zgodna z doświadczeniem życiowym i wskazaniami wiedzy (argument z art. 233 § 1 k.p.c.);

3) opinia ta jest wyczerpująca i jasna (argument z art. 285 § 3 k.p.c. i art. 286 k.p.c.).

W ocenie sądu opinie ww. biegłych zostały sporządzone w sposób rzeczowy i konkretny, zawierają jasne, logiczne i przekonujące wnioski. Ponadto zostały uzasadnione w sposób wyczerpujący i zgodny z wiedzą medyczną posiadaną przez biegłych, dlatego sąd w pełni podzielił wnioski.

Sąd nie znalazł zatem podstaw do uwzględnienia zarzutów ubezpieczonej w świetle jednoznacznych opinii ww. biegłych, którzy odnieśli się do tezy dowodowej w sposób precyzyjny i wyczerpujący, opierając się na wynikach badań i dokumentacji lekarskiej oraz przeprowadzonym każdorazowo przez siebie badaniu ubezpieczonej, jednoznacznie wskazując z jakiego powodu brak jest podstaw do ustalenia niezdolności do pracy ubezpieczonej. Zdaniem Sądu, kwestionowanie ww. opinii nastąpiło w sposób nieskuteczny, niepodważający rzetelności i miarodajności ustaleń biegłych. Zastrzeżenia ubezpieczonej sprowadzały się do subiektywnych odczuć co do możliwości podjęcia zatrudnienia, natomiast biegli skonfrontowali stanowisko ubezpieczonej z zawartą w aktach dokumentacją medyczną, oraz co istotne – bezpośrednim badaniem ubezpieczonej. W ocenie Sądu opinie po bezpośrednim badaniu mają większy walor dowodowy, dlatego też należało uznać je za miarodajnie oceniające stan zdrowia ubezpieczonej w dacie wydania zaskarżonej decyzji. Podnieść w tym miejscu należy, że w utrwalonej praktyce orzeczniczej sądów przyjęto, iż strona, która zamierza skutecznie podważyć wartość dowodową opinii biegłego sądowego winna przytoczyć rzeczowe argumenty, uzasadniające jej twierdzenia.

I tak, w ocenie biegłego ortopedy w obecnym stadium zaawansowania choroby zwyrodnieniowej ubezpieczona powinna kontynuować leczenie u dedykowanych specjalistów medycyny. W czasie zaostrzeń winna korzystać z okresowych zwolnień lekarskich na podstawie zaświadczeń o czasowej niezdolności do pracy. Konieczne również jest u ubezpieczonej systematyczne prowadzenie zabiegów usprawniających, łącznie z leczeniem sanatoryjnym.

Natomiast w ocenie biegłej psychiatry schorzenie ubezpieczonej można leczyć w trybie ambulatoryjnym przez zwiększenie dawki stosowanych leków, dołączenie leku p/depresyjnego o innym mechanizmie, zmieniając lek podstawowy na inny, stosując regularną psychoterapię lub ewentualnie w ramach oddziału ogólno psychiatrycznego dziennego lub zamkniętego. Tego typu leczenie również można prowadzić wykorzystując okresy zwolnień lekarskich. U ubezpieczonej nie jest stosowane agresywne leczenie zarezerwowane dla ciężkich stanów, nie była ona kierowana do szpitala psychiatrycznego.

Odwołanie ubezpieczonej jako niezasadne nie zasługiwało na uwzględnienie .

W myśl art. 57 ustawy z dnia 17 grudnia 1998r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1251 z późn. zm.), dalej: ustawa, renta z tytułu niezdolności do pracy przysługuje ubezpieczonemu, który spełnia łącznie następujące warunki:

1) jest niezdolny do pracy,

2) ma wymagany okres składkowy i nieskładkowy,

3) niezdolność do pracy powstała w okresie podlegania ubezpieczeniu społecznemu lub nie później niż 18 miesięcy od ich ustania.

Zgodnie zaś z treścią art. 12 ustawy, niezdolną do pracy jest osoba, która całkowicie lub częściowo utraciła zdolność do pracy zarobkowej z powodu naruszenia sprawności organizmu i nie rokuje odzyskania zdolności do pracy po przekwalifikowaniu. Całkowicie niezdolną do pracy jest osoba, która utraciła zdolność do wykonywania jakiejkolwiek pracy, natomiast częściowo niezdolną do pracy jest osoba, która w znacznym stopniu utraciła zdolność do pracy zgodnej z poziomem posiadanych kwalifikacji.

Z brzmienia art. 12 ustawy wyraźnie wynika, że do stwierdzenia częściowej niezdolności do pracy nie jest wystarczające samo występowanie naruszenia sprawności organizmu (choroby), lecz jednocześnie naruszenie to musi powodować utratę zdolności do pracy zgodnej z poziomem posiadanych kwalifikacji, nie rokując odzyskania zdolności do pracy po przekwalifikowaniu.

Natomiast zgodnie z jej art. 13 przy ocenie stopnia i przewidywanego okresu niezdolności do pracy oraz rokowania co do odzyskania zdolności do pracy uwzględnia się stopień naruszenia sprawności organizmu oraz możliwości przywrócenia niezbędnej sprawności w drodze leczenia i rehabilitacji, oraz możliwość wykonywania dotychczasowej pracy lub podjęcia innej pracy oraz celowość przekwalifikowania zawodowego, biorąc pod uwagę rodzaj i charakter dotychczas wykonywanej pracy, poziom wykształcenia, wiek i predyspozycje psychofizyczne.

Dokonując analizy pojęcia „całkowita niezdolność do pracy” należy brać pod uwagę zarówno kryterium biologiczne (stan organizmu dotkniętego schorzeniami naruszającymi jego sprawność w stopniu powodującym całkowitą niezdolność do jakiejkolwiek pracy), jak i ekonomiczne (całkowita utrata zdolności do zarobkowania wykonywaniem jakiejkolwiek pracy).

Osobą całkowicie niezdolną do pracy w rozumieniu art. 12 ust. 2 ustawy jest więc osoba, która spełniła obydwa te kryteria, a więc jest dotknięta upośledzeniem zarówno biologicznym, jak i ekonomicznym (wyrok Sądu Najwyższego z dnia 21 grudnia 2004 r., I UK 28/04).

Nie budziło wątpliwości Sądu, że ubezpieczona cierpi na określone schorzenia, jednakże to nie fakt występowania schorzeń, a jedynie stopień ich zaawansowania, może powodować niezdolność do pracy. Należy wskazać przy tym, iż subiektywna ocena stanu zdrowia ubezpieczonej i jej przekonanie, że jest niezdolna do pracy, nie może zastąpić oceny dokonanej przez biegłych sądowych – wysokiej klasy specjalistów, którzy w przekonujący sposób uzasadnili swoje stanowisko (wyrok Sądu Najwyższego z dnia 22 stycznia 1998r., II UKN 466/97, OSNAP 1999/1/25).

Sąd przyjął za podstawę swych rozważań złożone do akt opinie biegłych: ortopedy, psychiatry oraz neurologa, albowiem powyższe są miarodajne, całkowicie zbieżne w swych ustaleniach, a wnioski w nich wysnute są logiczne i właściwe, zaś ich uzasadnienie wyczerpujące i przekonywujące.

Sąd uznał zatem, stosownie do opinii ww. biegłych i rozpoznanych przez nich schorzeń, a w szczególności mając na uwadze kompetencję ograniczoną w zasadzie do możliwości opiniowania stanu zdrowia ubezpieczonej zgodnie z zakresem posiadanej specjalizacji, iż bez wątpienia stanowiska biegłych wyrażone w poszczególnych opiniach przemawiają przeciwko uznaniu ubezpieczonej za niezdolną do pracy z ogólnego stanu zdrowia. Brak jest jakichkolwiek podstaw, przy dysponowaniu wystarczającymi i należycie uzasadnionymi opiniami w sprawie, do zakwestionowania którejkolwiek z nich.

Wskazać również należy, że Sąd w niniejszej sprawie zobligowany był badać stan zdrowia ubezpieczonej istniejący w dniu wydania zaskarżonej decyzji. Dlatego też, pogorszenie stanu zdrowia ubezpieczonej w toku procesu pozostaje irrelewantne dla niniejszego postępowania. Ewentualna zmiana stanu zdrowia już po wydaniu spornej decyzji nie może być bowiem podstawą do zmiany spornej decyzji. Takie okoliczności zaistniałe już po wydaniu decyzji mogą być co najwyżej podstawą złożenia nowego wniosku o sporne świadczenie.

Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 477 ¹⁴ § 1 k.p.c. oraz cytowanych powyżej przepisów, Sąd Okręgowy oddalił odwołanie ubezpieczonej, o czym orzekł w sentencji wyroku.

Powyższy wyrok w całości zaskarżyła ubezpieczona, zarzucając wyrokowi błędne ustalenie stany faktycznego sprawy i uznanie, że nie jest osobą niezdolną do wykonywania pracy.

Wnosiła o zmianę zaskarżonego wyroku i przyznanie prawa do renty, ewentualnie jego uchylenie i przekazanie sprawy do jej ponownego rozpoznania sądowi okręgowemu.

Pozwany wniósł o oddalenie apelacji.

Sąd Apelacyjny zważył, co następuje:

Apelacja ubezpieczonej K. P. nie zasługiwała na uwzględnienie.

Przedmiotem sporu było prawo skarżącej do renty z tytułu niezdolności do pracy.

W pierwszej kolejności należy odnieść się do zarzutu naruszenia art. 386 § 4 k.p.c. poprzez brak rozpoznania istoty sprawy. Wyjaśnić należy, że „nierozpoznanie istoty sprawy” w rozumieniu art. 386 § 4 k.p.c. polega na poprzestaniu na błędnym przyjęciu przez sąd pierwszej instancji przesłanki niweczącej lub hamującej roszczenie (prekluzja, przedawnienie, potrącenie, brak legitymacji, prawo zatrzymania itp.) albo na zaniechaniu zbadania (w ogóle) materialnej podstawy żądania, niezbadaniu podstawy merytorycznej dochodzonego roszczenia albo całkowitym pominięciu merytorycznych zarzutów pozwanego (por. wyroki Sądu Najwyższego: z dnia 23 września 1998 r., II CKN 897/97, OSNC 1999 nr 1, poz. 22; z dnia 28 października 1999 r., II CKN 521/98, LEX nr 50700; z dnia 28 listopada 2000 r., IV CKN 175/00, LEX nr 515416; z dnia 8 listopada 2001 r., II UKN 581/00, LEX nr 567859; z dnia 6 grudnia 2001 r., I PKN 714/00, OSNP 2003 nr 22, poz. 544; z dnia 12 lutego 2002 r., I CKN 486/00, OSP 2003 nr 3, poz. 36; z glosą E. Rott-Pietrzyk; z dnia 12 września 2002 r., IV CKN 1298/00, LEX nr 80271; z dnia 2 października 2002 r., I PKN 482/01, LEX nr 577445; 25 listopada 2003 r., II CK 293/02, LEX nr 151622; z dnia 21 października 2005 r., III CK 161/05, LEX nr 178635; z dnia 17 kwietnia 2008 r., II PK 291/07, LEX nr 837059; z dnia 11 sierpnia 2010 r., I CSK 661/09, LEX nr 737251). W sprawach z zakresu ubezpieczeń społecznych nierozpoznanie istoty sprawy (art. 386 § 4 k.p.c.) polega też na nierozpoznaniu przez Sąd pierwszej instancji sprawy w zakresie objętym decyzją Zakładu Ubezpieczeń Społecznych (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 11 lipca 2007 r., III UK 20/07, OSNP 2008 nr 17-18, poz. 264).

Zdaniem Sądu Apelacyjnego, Sąd Okręgowy, wbrew stanowisku skarżącej, rozpoznał tak rozumianą istotę sprawy. Jeśli bowiem organ rentowy zaskarżoną decyzją odmówił wnioskodawczyni prawa do renty z tytułu niezdolności do pracy od dnia 1 czerwca 2023r. , a skarżąca w odwołaniu od tej decyzji odwoływał się do tej kwestii, to treść owej decyzji, a w następnej kolejności treść wniesionego od niej odwołania, wyznaczała przedmiot rozpoznania sprawy przez Sąd I instancji. W granicach tak określonego przedmiotu rozpoznania Sąd Okręgowy zweryfikował prawo ubezpieczonej do świadczenia rentowego określonego zaskarżoną decyzją przeprowadzając postępowanie dowodowe, czym rozpoznał przedmiot sprawy.

Sąd Apelacyjny niniejszą sprawę rozpoznał w postępowaniu uproszczonym. Stosownie do art. 505 ¹ § 4 w zw. z § 1 k.p.c. w postępowaniu uproszczonym rozpoznaje się bowiem sprawy o rentę, jeżeli wartość przedmiotu sporu nie przekracza dwudziestu tysięcy złotych.

W myśl art. 505 ¹³ § 2 k.p.c. jeżeli sąd drugiej instancji nie przeprowadził postępowania dowodowego, uzasadnienie wyroku powinno zawierać jedynie wyjaśnienie podstawy prawnej wyroku z przytoczeniem przepisów prawa.

Nadto Sąd Apelacyjny miał także na uwadze, że w postępowaniu uproszczonym apelacja ma charakter ograniczony, a celem postępowania apelacyjnego nie jest tu ponowne rozpoznanie sprawy, ale wyłącznie kontrola wyroku wydanego przez Sąd pierwszej instancji w ramach zarzutów podniesionych przez skarżącą. Innymi słowy mówiąc, apelacja ograniczona wiąże Sąd Odwoławczy, a zakres jego kompetencji kontrolnych jest zredukowany do tego, co zarzuci w apelacji skarżąca.

Według jednolitego stanowiska judykatury, możliwość zakwestionowania oceny dowodów w postępowaniu apelacyjnym jest ograniczona i sprowadza się do sytuacji, w których skarżący wykaże, że ocena ta była rażąco wadliwa lub oczywiście błędna (por. wyroki: Sądu Najwyższego z dnia 26 stycznia 2006 r., II CK 372/05, OSP 2008, Nr 9, poz. 96; z dnia 7 października 2005 r., IV CK 122/05, Lex nr 187124; z dnia 27 lipca 2005 r., II CK 793/04, Lex nr 202087; z dnia 6 lipca 2005 r., III CK 3/05, Lex nr 180925).

W ocenie Sądu Apelacyjnego, w spornym zakresie Sąd Okręgowy w sposób prawidłowy ustalił stan faktyczny w oparciu o zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, zaś w swych ustaleniach i wnioskach nie wykroczył poza ramy swobodnej oceny wiarygodności i mocy dowodów wynikające z przepisu art. 233 k.p.c., nie popełnił on też błędów w rozumowaniu w zakresie zarówno ustalonych faktów, jak też ich kwalifikacji prawnej, które uzasadniałyby zmianę bądź uchylenie rozstrzygnięcia. Całość podjętych ustaleń faktycznych Sądu I instancji przedstawiona w pisemnym uzasadnieniu wyroku zasługuje na akceptację. Ustalenia te jako prawidłowe, a nadto nie wymagające zmiany ani uzupełnienia Sąd Apelacyjny przyjmuje za własne (art. 387 § 2 ¹ pkt 1 k.p.c.). Sąd Odwoławczy w pełni podziela także ocenę prawną, jakiej dokonał Sąd pierwszej instancji, uznając ją za wyczerpującą. Przyjmując za własne dokonane w tym zakresie oceny Sądu I instancji, Sąd Odwoławczy nie widzi potrzeby powtarzania w całości trafnego wywodu prawnego (art. 387 § 2 ¹ pkt 2 k.p.c.).

Stwierdzić należy, że apelacja wywiedziona przez ubezpieczoną sprowadza się do niczym nieuzasadnionej polemiki z wyrokiem Sądu pierwszej instancji, albowiem nie przedstawiono w niej żadnej nowej argumentacji, przytaczając jedynie po raz kolejny odmienną ocenę co do kwestii braku zdolności wnioskodawczyni do pracy.

Zdaniem Sądu Apelacyjnego Sąd Okręgowy w wyniku prawidłowo przeprowadzonego postępowania dowodowego ustalił wszystkie istotne dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności, które znajdowały odzwierciedlenie w całokształcie materiału dowodowego. W świetle przytoczonych motywów zaskarżonego wyroku nie ma uzasadnionych powodów, by zakwestionować istnienie logicznego związku między treścią przeprowadzonych dowodów, a ustalonymi na ich podstawie w drodze wnioskowania faktami stanowiącymi podstawę zawartego w nim rozstrzygnięcia.

Sąd I instancji przeprowadził postępowanie dowodowe z udziałem biegłych sądowych: ortopedy, psychiatry oraz z neurologa, których wnioski były logiczne i wyczerpujące. Sąd Odwoławczy nie widzi podstaw, by kwestionować rzetelność i prawidłowość opinii ww. biegłych sądowych. Zostały one sporządzone w oparciu o bezpośrednie badanie oraz staranną ocenę dokumentacji lekarskiej. Brak jest przy tym podstaw do przyjęcia, iż dokonana analiza dotychczasowej dokumentacji medycznej oraz przeprowadzone badanie bezpośrednie nie odpowiadają obowiązującym w tym zakresie standardom. Biegli ocenili charakter i przebieg schorzeń ubezpieczonej oraz ich wpływ na możliwość wykonywania przez nią zatrudnienia. Powyższe opinie odpowiadają również wymogom stawianym przez art. 285 § 1 k.p.c., albowiem zostały uzasadnione w sposób przystępny i są zrozumiałe dla osób niedysponujących wiedzą medyczną, wnioski swoje biegli sformułowali jasno i czytelnie. Ocena przedmiotowych opinii dokonana w oparciu o właściwe dla nich przedmiotu kryteria zgodności z zasadami logiki i wiedzy powszechnej, przy uwzględnieniu poziomu wiedzy biegłych, podstaw teoretycznych zaprezentowanego stanowiska, a także sposobu motywowania oraz stopnia stanowczości wyrażonych wniosków przekonuje zatem, iż są one właściwe dla poczynienia ustaleń w przedmiocie braku niezdolności ubezpieczonej do pracy od dnia 1 czerwca 2023r., tj. po zakończeniu pobierania świadczenia rehabilitacyjnego.

Podkreślić należy, że wnioskodawczyni wywodzi swoje roszczenia rentowe z przepisu art. 57 ust. 1 w zw. z art. 58 ust. 1 pkt 5 i ust. 2 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (t.j. Dz.U. z 2023 r., poz. 1251; dalej ustawa emerytalna). Jedyną sporną przesłanką pozostawała Jej niezdolności do pracy. Samo pojęcie niezdolności do pracy i jej rodzaje (wraz z przesłankami orzekania o niej) zdefiniowane zostały w art. 12 oraz art. 13 tego aktu. W myśl pierwszego z powołanych przepisów, niezdolną do pracy jest osoba, która całkowicie lub częściowo utraciła zdolność do pracy zarobkowej z powodu naruszenia sprawności organizmu i nie rokuje odzyskania tej zdolności po przekwalifikowaniu, przy czym niezdolność jest całkowita, gdy oznacza utratę możności wykonywania jakiejkolwiek pracy, tj. w innych warunkach niż specjalnie stworzone na stanowisku pracy odpowiednio przystosowanym do stopnia i charakteru naruszenia sprawności organizmu (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 8 grudnia 2000 r., II UKN 134/00, OSNAPiUS 2002 nr 15, poz. 359) i częściowa, gdy ogranicza się do utraty w znacznym stopniu zdolności do pracy zgodnej z poziomem posiadanych kwalifikacji. Ustawodawca odróżnia zatem dwa aspekty niezdolności do pracy, tj. ekonomiczny (obiektywne pozbawienie danej osoby możliwości zarobkowania w drodze wykonywania jakiejkolwiek pracy lub pracy zgodnej z poziomem posiadanych kwalifikacji) oraz biologiczny (stan organizmu dotkniętego schorzeniem naruszającym jego sprawność). Dopiero koniunkcja tych dwóch elementów pozwala na uznanie danej osoby za niezdolną do pracy. W konsekwencji nie oznacza niezdolności do pracy niemożność wykonywania zatrudnienia spowodowana innymi przyczynami niż naruszenie sprawności organizmu i odwrotnie - nie jest ową niezdolnością biologiczny stan kalectwa lub choroby nieimplikujący wskazanych wyłączeń lub ograniczeń w świadczeniu pracy (tak m.in. w wyrokach Sądu Najwyższego z dnia 28 stycznia 2004 r., II UK 167/03,OSNP 2004 nr 18, poz. 320, z dnia 14 czerwca 2005 r., I UK 278/04, LEX nr 375618; z dnia 18 maja 2006 r., II UK 156/05, LEX nr 1001299; z dnia 3 grudnia 2008 r., I UK 54/08, LEX nr 1001284; z dnia 8 czerwca 2010 r., II UK 399/09, LEX nr 611421 i z dnia 24 sierpnia 2010 r., I UK 64/10, LEX nr 653663).

Zgodnie z art. 13 ust. 1 ustawy emerytalnej, przy ocenie stopnia i przewidywanego okresu niezdolności do pracy oraz rokowania co do odzyskania zdolności do pracy uwzględnia się: (1) stopień naruszenia sprawności organizmu oraz możliwości przywrócenia niezbędnej sprawności w drodze leczenia i rehabilitacji; (2) możliwość wykonywania dotychczasowej pracy lub podjęcia innej pracy oraz celowość przekwalifikowania zawodowego, biorąc pod uwagę rodzaj i charakter dotychczas wykonywanej pracy, poziom wykształcenia, wiek i predyspozycje psychofizyczne.

Pierwsza kwestia, którą należy wyjaśnić ubezpieczonej, dotyczy Jej kwalifikacji formalnych i praktycznych. Posiada Ona wyuczony zawód elektromontera, pracowała 5 lat jako agent ubezpieczeniowy, potem pracownik gospodarczy. Ma lat (...).

Biegli sadowi mimo rozpoznawanych wielu schorzeń u ubezpieczonej w postaci: choroby zwyrodnieniowej kręgosłupa, kolan, niewielkiego kręgozmyka, niedoczynności tarczycy, tężyczki, gastropatii i duodenopatii, zaburzeń depresyjnych lękowych, mieszanych nie uznali ubezpieczonej za niezdolną nawet częściowo do pracy.

Zatem Sąd II instancji nie stwierdził naruszenia przepisów prawa materialnego - art. 57 ust. 1 pkt 1 i 3 w zw. z art. 12 ust. 3 ustawy emerytalnej, ponieważ ubezpieczona nie ma prawa do świadczenia rentowego. W konsekwencji Sąd Okręgowy na podstawie art. 477 ¹⁴§ 1 k.p.c. zasadnie oddalił Jej odwołanie.

Mając na uwadze powyższe Sąd Apelacyjny uznał apelację K. P. za niezasadną i na podstawie art. 385 k.p.c. orzekł, jak w sentencji wyroku.

SSA Daria Stanek